Artykuł podejmuje pytanie, czy zbawiony Adam, zachowując pamięć własnego upadku, cierpienia, ziemskiej historii oraz losów swoich potomków, może doświadczać smutku w stanie chwały. Problem zostanie rozpatrzony na tle trzech odmiennych stanów człowieka: pierwotnej integralności, ziemskiego życia po upadku oraz widzenia uszczęśliwiającego. Nie należy ani projektować obecnej, zranionej kondycji człowieka na Adama przed grzechem, ani przenosić ziemskiego sposobu przeżywania emocji i cierpienia na rzeczywistość nieba.

Jednym z głównych założeń artykułu jest integralność cielesno-duchowa człowieka. Upadek objął całego Adama, dlatego dzieje ludzkości można analizować zarówno jako narastanie cielesnych obciążeń, jak i duchowo-moralnej dezintegracji. Robocze pojęcie „entropii duchowej” będzie rozumiane nie jako wielkość fizyczna ani termin dogmatyczny, lecz jako autorska metafora utraty pierwotnej harmonii, pożądliwości, osłabienia panowania rozumu i woli, utrwalania wad, przekazywania złych wzorców oraz historycznej kumulacji struktur grzechu. Sam grzech pierworodny nie staje się większy w kolejnych pokoleniach, mogą natomiast narastać jego faktyczne następstwa w życiu osób i społeczeństw.

Wątek cielesnej i duchowej degradacji ma stanowić krytyczną przeciwwagę dla progresywistycznych interpretacji ewolucjonizmu oraz naturalistycznej antropologii, która opisuje człowieka przede wszystkim jako wynik procesów biologicznych, pomijając duszę, grzech, łaskę i nadprzyrodzone przeznaczenie. Artykuł nie będzie jednak przypisywał całej biologii ewolucyjnej tezy o prostym i nieprzerwanym postępie. Hipoteza entropii genetycznej zostanie przedstawiona jako stanowisko dyskusyjne, wymagające odróżnienia od nauczania teologicznego.

Głównym przedmiotem pozostaje stan Adama w niebie. Rzeczywistości tej nie znamy z bezpośredniego doświadczenia, dlatego nie można opisać jej fenomenologii ani rozstrzygnąć, jak dokładnie Adam „odczuwa” własną historię. Można jednak wyznaczyć granice wynikające z Objawienia i nauczania Kościoła: Adam zachowuje osobową tożsamość, jego ziemska historia nie staje się niebyła, a uczestnictwo w widzeniu uszczęśliwiającym wyklucza rozpacz, bunt, niespełnienie i cierpienie naruszające jego szczęśliwość.

Jedną z własnych intuicji autora jest rozróżnienie pomiędzy zachowaniem prawdy o ziemskiej biografii a dalszym trwaniem afektywnej rany wywołanej tą biografią. Pierwsze należy do ciągłości osoby. Drugie nie może pozostawać w duszy prawdziwie szczęśliwej. Chwała nie zbawia człowieka od jego historii przez jej wymazanie, lecz zbawia jego historię przez przemianę sposobu, w jaki jest ona poznawana i przeżywana w Bogu. W tym znaczeniu zostanie rozważone robocze pojęcie „błogosławionej pamięci”: Adam pamięta swój grzech jako zło, lecz poznaje go razem z pełnią dobra, którym Bóg przezwyciężył jego skutki w Chrystusie.

W artykule należy konsekwentnie rozróżniać trzy poziomy wypowiedzi: nauczanie Pisma Świętego i Magisterium Kościoła, interpretacje Augustyna, Tomasza z Akwinu, Ratzingera, Jana Pawła II i innych autorów oraz własne hipotezy i intuicje autora. Każda z tych warstw powinna zostać przedstawiona zgodnie z jej właściwą rangą i stopniem pewności.