„Konflikt nie przebiega między religią a nauką, lecz między religią a materializmem. Materializm jest poglądem filozoficznym ściśle związanym z nauką. Rozwijał się wraz z nią i wielu osobom trudno odróżnić go od nauki. Nie jest jednak nauką. Jest jedynie poglądem filozoficznym.” Sposób wykorzystania: Dobry cytat otwierający analizę naturalizmu metodologicznego. Pozwala oddzielić regułę badawczą nauk przyrodniczych od tezy metafizycznej, że istnieje wyłącznie materia.

„Nie chodzi tutaj o dowody. Odkrycia wcześniejszego okresu nie dowiodły materializmu i nie należy oczekiwać, że nowsze odkrycia dowiodą religii. […] W tej debacie nie chodzi o dowód, lecz o wiarygodność.” Sposób wykorzystania: Może stać się zasadą metodologiczną całej rozprawy: argumenty z projektu oceniać jako wnioskowania zwiększające racjonalną wiarygodność, a nie jako demonstracje o sile dowodu matematycznego.

„Choć dogmaty religijne faktycznie nie ograniczają rodzajów rzeczy, o których można myśleć, materializm oczywiście je ogranicza. Materialista nie pozwala sobie rozważyć możliwości, że może istnieć cokolwiek, czego fizyka nie opisuje całkowicie.” Sposób wykorzystania: Przydatny do krytycznej analizy momentu, w którym naturalizm metodologiczny zostaje potraktowany jako rozstrzygnięcie ontologiczne. Można zestawić go z autorami broniącymi autonomii metody naukowej.

„Nie znaczy to, że Wielki Wybuch sam w sobie dowodzi żydowskiej i chrześcijańskiej doktryny stworzenia. Niemniej wyraźnie zwiększył wiarygodność religijnego obrazu wszechświata i osłabił obraz materialistyczny.” Sposób wykorzystania: Pozwala rozróżnić kosmologiczny początek czasu od teologicznej zależności stworzenia od Boga. Może służyć jako przejście od danych kosmologicznych do klasycznej teologii stworzenia.

„Pewne cechy praw fizyki wydają się — niejako przypadkowo — dokładnie takie, jakie są potrzebne, aby w naszym wszechświecie mogło istnieć życie. Wszechświat i jego prawa zdają się pod niektórymi względami balansować na ostrzu noża. Niewielkie odchylenie […] i nas by nie było.” Sposób wykorzystania: Zwięzła formuła problemu precyzyjnego dostrojenia. Może otworzyć podrozdział o fine-tuningu, po czym należy przejść do konkretnych przykładów i współczesnych zakresów tolerancji.

„Św. Tomasz z Akwinu uważał, że choć istnienie Stwórcy lub «Pierwszej Przyczyny» może zostać dowiedzione filozoficznie, nie można w ten sposób dowieść, iż wszechświat miał początek w czasie.” Sposób wykorzystania: Bardzo użyteczna fiszka do zabezpieczenia pracy przed utożsamieniem Big Bangu ze stworzeniem ex nihilo. Dobrze koresponduje z tomistycznym rozróżnieniem przyczyny istnienia i przyczyny czasowego początku.

„Tak jak istnienie wszechświata może wskazywać na Boga, który dał mu byt, tak jego struktura może wskazywać na Boga, który go zaprojektował.” Sposób wykorzystania: Nadaje się do jasnego rozdzielenia dwóch dróg teologii naturalnej: od istnienia oraz od porządku. Może też wprowadzać pytanie, czy oba wnioskowania wskazują na ten sam metafizyczny fundament.

„Często mówi się, że nauka «odczarowała» świat przyrody, depersonalizując go i desakralizując. W dużej mierze uczyniła to już jednak Biblia hebrajska. Wszechświat nie był już ożywiony bogami, lecz stał się dziełem kosmicznej inżynierii. Jako takie dzieło kosmos odzwierciedlał racjonalność i mądrość swojego Stwórcy.” Sposób wykorzystania: Może wesprzeć rekonstrukcję Projektanta jako racjonalnego oraz ideę „czytelności” natury. Przydatny także w historycznym tle relacji monoteizmu i nauki.

„Istnieją dwa całkiem odmienne rodzaje struktury. […] Pierwszy nazwę «strukturą symetryczną». Jest jednak drugi rodzaj, spotykany w istotach żywych, który nazwę «strukturą organiczną».” Sposób wykorzystania: Może pomóc zbudować kryteria rozpoznawania inteligencji: regularność i piękno praw to inny typ danych niż funkcjonalna integracja układów biologicznych.

„Rozważane «prawo» nie wyjaśnia wzorca; jedynie go stwierdza. Nie mówi, dlaczego wzorzec istnieje. […] Prawa przyrody są regularnościami, które empirycznie odkrywamy w otaczającym świecie, ale które mogłyby być inne.” Sposób wykorzystania: Bezpośrednio przydatne do trzeciego rozdziału: bezosobowe prawo opisuje regularność, lecz nie wybiera spośród możliwości. Może wprowadzać przejście od racjonalności do kontyngencji i woli.

„Porządek musi być wbudowany, aby porządek mógł się wyłonić. […] Kiedy nauka wyjaśnia porządek, odwołuje się ostatecznie do głębszego, bardziej imponującego i szerszego porządku podstawowego. […] Po wykonaniu pracy przez naukowca do wyjaśnienia pozostaje nie mniej, lecz więcej porządku.” Sposób wykorzystania: Może służyć do oceny wyjaśnień odwołujących się do samoorganizacji. Pytanie brzmi wówczas, czy mechanizm redukuje zaskoczenie, czy zakłada wcześniejszy porządek praw i warunków.

„Jeśli ostateczne prawa przyrody odznaczają się wielką subtelnością i pięknem, trzeba zapytać, skąd pochodzi ten projekt. Czy nauka może go wyjaśnić? Nie. […] Ostateczne prawa fizyki są końcem drogi wyjaśnienia naukowego.” Sposób wykorzystania: Przydatny w rekonstrukcji transcendencji i racjonalności Projektanta: źródło praw nie może być po prostu kolejnym zjawiskiem podległym tym samym prawom.

„Każdy proces naturalny jest sam rządzony prawami przyrody. Twierdzenie, że ostateczne prawa przyrody wyewoluowały, jest zatem wewnętrznie sprzeczne. Jeżeli prawo ewoluuje naturalnie, proces ten musi podlegać innemu prawu, a wówczas to ono byłoby bardziej podstawowe.” Sposób wykorzystania: Może być użyty przy krytyce propozycji kosmologicznej selekcji naturalnej albo ewolucji praw. Pomaga odróżnić wyjaśnienie konkretnego prawa od wyjaśnienia całego porządku nomologicznego.

„Co, gdyby poziom energii węgla był nieco inny? […] Proces potrójnego alfa nie zostałby rezonansowo wzmocniony, w gwiazdach powstałoby bardzo mało węgla […] życie oparte na chemii byłoby niemożliwe. […] Gdyby poziomy energetyczne węgla różniły się o kilka procent […] życie oparte na węglu nie mogłoby istnieć.” Sposób wykorzystania: Klasyczna ilustracja związku fizyki jądrowej, ewolucji gwiazd i chemii życia. Najlepiej połączyć ją z nowszymi obliczeniami dotyczącymi tolerancji rezonansu Hoyle’a.

„Myślenie teleologiczne rzeczywiście może zahamować realne badania naukowe. Przez wiele stuleci tak właśnie było.” Sposób wykorzystania: Bardzo ważna fiszka równoważąca argumentację. Pozwala jasno stwierdzić, że rozpoznanie projektu nie zwalnia z pytania o przyczyny bliższe, mechanizmy i testowalne przewidywania.

„Wszechświat, który rodzi wielość domen, sam jest bardzo szczególnym miejscem. […] Nie ma ucieczki: każde naukowe wyjaśnienie koincydencji antropicznych zakłada, że wszechświat ma szczególne cechy, które same tworzą kolejny zbiór koincydencji antropicznych.” Sposób wykorzystania: Może wejść do krytyki alternatywnych wyjaśnień fine-tuningu. Najmocniejsza wersja argumentu nie brzmi „multiwersum jest niemożliwe”, lecz „wymaga oceny własnego mechanizmu i meta-praw”.

„Jeśli materializm jest prawdziwy, wydaje mi się, że nie możemy wiedzieć, iż jest prawdziwy. Jeśli moje poglądy są wynikiem procesów chemicznych zachodzących w mózgu, wyznacza je chemia, a nie prawa logiki.” Sposób wykorzystania: Może wesprzeć trzeci rozdział, w którym od racjonalnej poznawalności świata przechodzi się do natury poznającego podmiotu. Jest też pomostem do antropologii filozoficznej.