— DO WERYFIKACJI „Bóg zniża się do miejsca, w którym znajdują się ludzie, mówi ich językiem i posługuje się ich sposobami myślenia. Bez Bożego uniżenia — najpełniej widocznego we Wcieleniu — prawdziwe poznanie Boga nie byłoby możliwe. […] Taki Bóg pozwala starożytnym Izraelitom przedstawić pochodzenie człowieka w sposób odzwierciedlający starożytne idee, który nie zaspokaja współczesnych pytań naukowych.”

— DO WERYFIKACJI „Jakkolwiek Paweł był prowadzony przez Ducha Bożego w głoszeniu Ewangelii, nie był prowadzony jako puste naczynie, lecz jako Żyd I wieku. […] Doktryna natchnienia nie wymaga ‘chronienia’ autorów biblijnych przed wypowiedziami odzwierciedlającymi błędną starożytną kosmologię. […] Paweł podejmował Pismo na tle konwencji hermeneutycznych swoich czasów, nie naszych.”

— DO WERYFIKACJI „‘Stworzeniowość’ Pisma nie jest przeszkodą, którą należy pokonać, aby wreszcie zobaczyć Boga. Przeciwnie — podobnie jak chrześcijanie wyznają w odniesieniu do Chrystusa — Boga można zobaczyć poprzez to, co stworzone. […] To, co boskie, mamy dostrzegać w ludzkich słowach autorów i poprzez nie. […] Wcielenie jest sposobem działania Boga.”

Być może z braku innych kryzysów, którymi można by się martwić, uwaga skupia się coraz bardziej na jednym rzeczywistym kryzysie: teoretyczne oczekiwania dotyczące stałej kosmologicznej przekraczają granice obserwacyjne o około 120 rzędów wielkości.

Niestety, nie było tak łatwo po prostu odrzucić stałej kosmologicznej, ponieważ wszystko, co wnosi wkład do gęstości energii próżni, działa dokładnie tak jak stała kosmologiczna.

Widzieliśmy jednak, że wartość |⟨ρ⟩ + λ/8πG| jest mniejsza niż około 10⁻⁴⁷ GeV⁴, a zatem te dwa składniki muszą się znosić z dokładnością lepszą niż 118 miejsc dziesiętnych.

Rzeczywiście, bardzo trudno dostrzec, w jaki sposób jakakolwiek własność supergrawitacji lub teorii superstrun mogłaby uczynić efektywną stałą kosmologiczną dostatecznie małą. […] Nie znamy takiej symetrii – poza nierealistycznym przykładem niezłamanej supersymetrii -która mogłaby utrzymać efektywną stałą kosmologiczną na dostatecznie małym poziomie.

Mówiąc krótko, zasada antropiczna głosi, że świat jest taki, jaki jest, przynajmniej częściowo dlatego, że w przeciwnym razie nie byłoby nikogo, kto mógłby zapytać, dlaczego jest taki, jaki jest.

Umiarkowana wersja zasady antropicznej, nazywana niekiedy „słabą zasadą antropiczną”, polega na wyjaśnianiu, którą z rozmaitych możliwych epok lub części Wszechświata zamieszkujemy, przez obliczenie, które epoki lub części moglibyśmy zamieszkiwać.

Nie wiemy, jakie niezwykłe formy może przybrać życie, lecz trudno sobie wyobrazić, by mogło ono w ogóle rozwinąć się bez kondensacji grawitacyjnych powstałych z początkowo gładkiego Wszechświata. Dlatego zasada antropiczna prowadzi do dość wyraźnej predykcji: λ_eff musi być na tyle mała, aby mogły powstać dostatecznie duże kondensacje grawitacyjne.

Wynik ten silnie sugeruje, że jeśli za małość stałej kosmologicznej odpowiada zasada antropiczna, należałoby oczekiwać gęstości energii próżni ρ_V około 10-100 razy większej od ρ_M, ponieważ nie istnieje antropiczny powód, by była jeszcze mniejsza. […] Gęstość materii ρ_M zmienia się w czasie, dlatego bez rozważań antropicznych bardzo trudno wyjaśnić, dlaczego stała ρ_V miałaby być równa wartości, jaką ρ_M przypadkowo ma obecnie.

W 1922 r., wyłącznie na podstawie startego kopalnego zęba z Nebraski, paleontolog Henry Fairfield Osborn opisał Hesperopithecus haroldcookii jako pierwszą małpę człekokształtną z Ameryki Północnej. Pięć lat później jego współpracownik William King Gregory uznał, że ząb najprawdopodobniej należał do wymarłego pekari, zwierzęcia podobnego do świni.

Występowanie małpy podobnej do człowieka wśród skamieniałości Ameryki Północnej wydaje się tak mało prawdopodobne, że potrzeba dobrych dowodów, aby uczynić tę tezę wiarygodną.

Taki rysunek lub „rekonstrukcja” byłby niewątpliwie jedynie wytworem wyobraźni, pozbawionym wartości naukowej i z pewnością niedokładnym.

Gregory ogłosił wycofanie swojej interpretacji w czasopiśmie „Science” pod koniec 1927 r. Samokorygujący charakter nauki usunął w ten sposób jedynego amerykańskiego kandydata do prehistorycznej linii człowieka, zanim „Nebraska Man” znacząco wpłynął na poglądy większości badaczy ewolucji człowieka.

Błędne identyfikacje i przyporządkowania okazów kopalnych są w literaturze paleontologicznej dość częste. Po publikacji błędy te podlegają ocenie innych specjalistów, a poprawki ukazują się drukiem, zwykle bez rozgłosu. […] Publiczny charakter nauki prowadzi do szybkich korekt, zwłaszcza gdy daną grupę biologiczną intensywnie bada wielu konkurujących ze sobą uczonych.

Aby uniknąć kompromitujących błędów, gdy odkrywa się nową, lecz bardzo niekompletną skamieniałość, większość paleontologów i antropologów dokonuje wstępnej identyfikacji okazu i czeka na dalsze odkrycia, które potwierdzą znalezisko.

Przegląd akt sądowych wskazuje, że podczas procesu Scopesa nikt nie wspomniał o Hesperopithecus, choć inne ważne odkrycia kopalnych hominidów omawiano w zeznaniach ustnych i pisemnych. Późniejsze twierdzenia, że ząb Hesperopithecus był na procesie z dumą prezentowany, są po prostu nieprawdziwe.

Rzeczywistości ewolucji człowieka nie można podważyć przez odwołanie do jednego błędnie rozpoznanego zęba pekari. […] Dobrą naukę można uprawiać tylko wtedy, gdy usuwa się niestosowne wpływy zewnętrzne, takie jak polityka. […] Popełnianie błędów jest ludzkie, lecz ich poprawianie jest naukowe.

Ponieważ trudno dowieść braku funkcji biologicznej danego odcinka DNA, pseudogen definiuje się operacyjnie przez jego homologię do funkcjonalnego genu oraz obecność oznak niefunkcjonalności.