Paweł VI, 1965- Gaudium et spes

Treść wybranego fragmentu

Wstęp

1. Ścisła łączność Kościoła z całą rodziną narodów.
   Radość i nadzieja, smutek i trwoga ludzi współczesnych, zwłaszcza ubogich i wszystkich cierpiących, są też radością i nadzieją, smutkiem i trwogą uczniów Chrystusowych; i nie ma nic prawdziwie ludzkiego, co nie miałoby oddźwięku w ich sercu. Ich wspólnota składa się bowiem z ludzi zespolonych w Chrystusie, prowadzonych przez Ducha Świętego w pielgrzymowaniu do Królestwa Ojca, którzy przyjęli orędzie zbawienia, aby przedstawiać je wszystkim. Z tego powodu Kościół czuje się naprawdę ściśle złączony z rodzajem ludzkim i jego historią.
2. Do kogo Sobór kieruje swe słowa.
   Sobór Watykański II kieruje swe słowa nie tylko do synów Kościoła i wszystkich, którzy wzywają imienia Chrystusa, ale do wszystkich ludzi. Pragnie wyjaśnić, w jaki sposób pojmuje obecność oraz działalność Kościoła w dzisiejszym świecie. Ma przed oczyma całą rodzinę ludzką wraz z tym wszystkim, wśród czego żyje — świat będący widownią historii rodzaju ludzkiego, naznaczony pomnikami jego wysiłków, klęsk i zwycięstw; świat, który chrześcijanie uznają za powołany do bytu z miłości Stwórcy, a wyzwolony przez Chrystusa ukrzyżowanego i zmartwychwstałego, aby wedle zamysłu Bożego doszedł do pełni.
3. Służba należna człowiekowi.
   Rodzaj ludzki, zachwycony swoimi wynalazkami i swoją potęgą, stawia dziś zarazem pytania o sens przemian świata, o miejsce i zadanie człowieka we wszechświecie, o sens wysiłku indywidualnego i zbiorowego oraz o ostateczny cel rzeczy i ludzi. Dlatego Sobór, zaświadczając i wykładając wiarę całego ludu Bożego, podejmuje dialog z rodziną ludzką, przynosząc światło Ewangelii oraz siły zbawcze, które Kościół otrzymuje od swego Założyciela. Człowiek — w swej jedności i całości, z ciałem i duszą, z sercem i sumieniem, z umysłem i wolą — ma być osią całego wywodu. Kościół nie szuka tu żadnej ambicji ziemskiej, lecz pragnie prowadzić dalej dzieło Chrystusa: dawać świadectwo prawdzie, zbawiać, służyć, a nie panować.