Projektowani

Gross, James J. (red.), 2014-, Handbook of Emotion Regulation

Pełny widok tekstowy

Pełny widok tekstowy rozwija wszystkie sekcje i usuwa elementy strony niepotrzebne dla AI, Speechify oraz wydruku.

Opis bibliograficzny

James J. Gross (red.), Handbook of Emotion Regulation, wyd. 2 (New York: Guilford Press, 2014).

Spis treści

Part I. Foundations
1. Emotion Regulation: Conceptual and Empirical Foundations 3
James J. Gross
Part II. Biological Bases
2. The Neural Bases of Emotion and Emotion Regulation: 23
A Valuation Perspective
Kevin N. Ochsner and James J. Gross
3. Temporal Dynamics of Emotion Regulation 43
Greg Hajcak Proudfit, Jonathan P. Dunning, Daniel Foti, and Anna Weinberg
â•⁄ 4. The Neural Basis of Emotion Dysregulation 58
Tom€Johnstone and€Henrik€Walter
â•⁄ 5. A Neurobiological Model of Implicit and€Explicit Emotion Regulation 76
Anett€Gyurak and€Amit€Etkin
Part III.╇ Cognitive Approaches
â•⁄ 6. Delay Discounting: A Two‑Systems Perspective 93
Eric M. Miller, Christian Rodriguez, Bokyung Kim, and Samuel M. McClure
7. The Role of Emotion and Emotion Regulation 111
in the Ability to Delay Gratification
Anna Luerssen and Ozlem Ayduk

8. Emotion Regulation Choice: Theory and Findings 126
Gal Sheppes
9. Emotion Regulation and Decision Making 140
Alessandro Grecucci and Alan G. Sanfey
Part IV. D evelopmental Considerations
10. Self‑Regulation, Effortful Control, and Their Socioemotional Correlates 157
Nancy Eisenberg, Claire Hofer, Michael J. Sulik, and Tracy L. Spinrad
11. Socialization of Emotion and Emotion Regulation in the Family 173
Ross A. Thompson
12. Emotion Regulation in Adolescence 187
Michaela Riediger and Kathrin Klipker
13. Emotion Regulation and Aging 203
Susan Turk Charles and Laura L. Carstensen
Part V. Social Aspects
14. Social Baseline Theory and the Social Regulation of Emotion 221
James A. Coan and Erin L. Maresh
15. A dult Attachment and Emotion Regulation 237
Phillip R. Shaver and Mario Mikulincer
16. A ttitudes, Evaluation, and Emotion Regulation 251
Christopher R. Jones, Tabitha Kirkland, and William A. Cunningham
17. Emotion Regulation in Couples 267
Robert W. Levenson, Claudia M. Haase, Lian Bloch, Sarah R. Holley,
and Benjamin H. Seider
18. T he Cultural Regulation of Emotions 284
Batja Mesquita, Jozefien De Leersnyder, and Dustin Albert
Part VI. Personality Processes and Individual Differences
19. T emperament and Emotion Regulation 305
Mary K. Rothbart, Brad E. Sheese, and Michael I. Posner
20. T hree Approaches to Individual Differences in Affect Regulation: 321
Conceptualizations, Measures, and Findings
Oliver P. John and Joshua Eng

21. D esire and Desire Regulation: Basic Processes 346
and Individual Differences
Wilhelm Hofmann and Hiroki P. Kotabe
22. Emotion Goals: How Their Content, Structure, and Operation 361
Shape Emotion Regulation
Iris B. Mauss and Maya Tamir
23. Self‑Awareness and Self‑Relevant Thought in the Experience 376
and Regulation of Emotion
Mark R. Leary and Dina Gohar
Part VII . Psychopathology
24. Emotion Regulation in Anxiety Disorders 393
Laura Campbell‑Sills, Kristen K. Ellard, and David H. Barlow
25. Emotion Regulation in Mood Disorders 413
Jutta Joormann and Matthias Siemer
26. Emotion Regulation in Substance Use Disorders 428
Hedy Kober
27. A Psychological Construction Account of Emotion Regulation 447
and Dysregulation: The Role of Situated Conceptualizations
Lisa Feldman Barrett, Christine D. Wilson‑Mendenhall,
and Lawrence W. Barsalou
Part VIII . I nterventions
28. Emotion Regulation Therapy 469
Douglas S. Mennin and David M. Fresco
29. D ialectical Behavior Therapy: An Intervention 491
for Emotion Dysregulation
Andrada D. Neacsiu, Martin Bohus, and Marsha M. Linehan
30. Regulation of Emotion through Modification of Attention 508
Colin MacLeod and Ben Grafton
31. A ffect Regulation Training 529
Matthias Berking and Jeanine Schwarz
32. M indfulness Interventions and Emotion Regulation 548
Norman A. S. Farb, Adam K. Anderson, Julie A. Irving,
and Zindel V. Segal

Part IX. Health Implications
33. Emotion Regulation and Gene Expression 571
Steven W. Cole
34. Early-L ife Socioeconomic Status, Emotion Regulation, 586
and the Biological Mechanisms of Disease across the Lifespan
Edith Chen and Gregory E. Miller
35. Emotion Regulation and Cardiovascular Disease Risk 596
Allison A. Appleton and Laura D. Kubzansky
36. Emotion and Self‑Regulation Failure 613
Dylan D. Wagner and Todd F. Heatherton
Author Index 629
Subject Index 657

Fiszki (2)

Gro-2014-1 — Regulacja emocji zaczyna się przed wybuchem: pięć miejsc, w których można zmienić bieg reakcji

Stały link do fiszki
Priorytet: ŚredniMiejsce: 1.1
Przeczytaj fragment i opracowanie

Czytam autora

Fragment źródłowy w kontekście

“These five points represent five families of emotion regulation processes: situation selection, situation modification, attentional deployment, cognitive change, and response modulation.”

Przekład całego fragmentu

„Te pięć punktów odpowiada pięciu rodzinom procesów regulacji emocji: wyborowi sytuacji, modyfikacji sytuacji, kierowaniu uwagą, zmianie poznawczej oraz modulowaniu reakcji”.

Lokalizacja w źródle

James J. Gross, „Emotion Regulation: Conceptual and Empirical Foundations”, w: James J. Gross (red.), Handbook of Emotion Regulation, wyd. 2 (New York: Guilford Press, 2014), zwłaszcza s. 7–12.
Model pięciu punktów regulacji: s. 7–10, ryc. 1.3 na s. 8.
Porównanie ponownej oceny poznawczej i tłumienia ekspresji: s. 10–12.

Rozumiem fragment

Dotychczasowe objaśnienia zapisane w polach analizy:

Co twierdzi autor

Emocja nie pojawia się od razzu jako gotowy, niezmienny „wybuch”. Rozwija się w procesie. Gross wyróżnia kolejne etapy: sytuację, skierowanie na nią uwagi, jej ocenę oraz reakcję emocjonalną. Na każdym z tych etapów człowiek może wpływać na dalszy przebieg emocji.

Pięć rodzin strategii to:

Wybór sytuacji — wejście w sytuację albo jej uniknięcie.
Modyfikacja sytuacji — zmiana jej przebiegu lub warunków.
Kierowanie uwagą — przesunięcie uwagi na inny element zdarzenia.
Zmiana poznawcza — inne zinterpretowanie tego, co się wydarzyło.
Modulowanie reakcji — wpływanie na zachowanie, przeżycie lub pobudzenie, gdy emocja już się rozwinęła.

Najbardziej znanym przykładem zmiany poznawczej jest ponowna ocena — reappraisal. Człowiek nie zaprzecza faktom, lecz sprawdza, czy jego pierwsza interpretacja nie była zbyt szybka, jednostronna lub katastroficzna.

Jak autor uzasadnia swoją myśl

Gross porównuje między innymi dwie strategie:

ponowną ocenę poznawczą — zmianę sposobu rozumienia sytuacji, zanim reakcja osiągnie pełną intensywność;
tłumienie ekspresji — hamowanie zewnętrznych oznak emocji, gdy emocja już działa.

Badania omawiane w rozdziale wskazują, że tłumienie może ograniczyć widoczne zachowanie, ale nie musi zmniejszyć samego negatywnego przeżycia. Może też kosztować zasoby poznawcze i utrudniać zapamiętywanie przebiegu emocjonalnej rozmowy. Ponowna ocena częściej wiąże się z ograniczeniem negatywnego afektu i mniejszymi kosztami poznawczymi lub społecznymi. Gross wyraźnie jednak zastrzega, że żadna strategia nie jest zawsze najlepsza. Jej skuteczność zależy od kontekstu, intensywności emocji, celu działania i sytuacji społecznej.

Ważne zastrzeżenie

Nie należy wyprowadzać z Grossa hasła:

„Tłumienie emocji jest zawsze złe, a zmiana interpretacji zawsze dobra”.

Byłoby to niezgodne z treścią rozdziału. Czasami powstrzymanie zewnętrznej reakcji jest konieczne: podczas rozmowy z dzieckiem, w sytuacji zagrożenia, w pracy zawodowej albo wtedy, gdy natychmiastowe ujawnienie gniewu mogłoby kogoś skrzywdzić. Problemem jest raczej sztywne i habitualne tłumienie, które zastępuje rozpoznanie emocji i pracę nad jej przyczyną.

Podobnie ponowna ocena nie może oznaczać:

usprawiedliwiania cudzej przemocy;
zaprzeczania krzywdzie;
wmówienia sobie, że niesprawiedliwość jest czymś dobrym;
używania psychologii do zacierania granicy między prawdą a wygodnym samouspokojeniem.

Pytania i moje odpowiedzi

1. Na którym etapie najczęściej próbujesz opanować własną emocję: zanim wejdziesz w trudną sytuację, przez zmianę jej przebiegu, przez skierowanie uwagi na inne fakty, przez zmianę interpretacji czy dopiero przez powstrzymanie reakcji?
Dlaczego to pytanie?

Opiszę jeden konkretny przypadek. Szczególnie wartościowa byłaby sytuacja z:
prowadzenia firmy;
rozmowy z klientem;
sporu rodzinnego;
kontaktu z urzędem;
relacji we wspólnocie;
własnej drogi kościelnej.

Moja odpowiedź

przez zmianę interpretacji, bo często jeszcze przed wejściem w trudną sytuację zbieram informacje o danej sytuacji, o osobach w nią wchodzących, staram się zrozumieć ich ewentualne postawy. Wyobrażam sobie ich reakcje i swoje stanowisko wobec tych reakcji. Coś mi mówi odłóż to w czasie, a nawet , gdy już to przeciągnę, cos mi mówi: nie reaguj w ogóle, nie daj poznać co toba miota, ale to wiem że jest zgubne, a więc szukam właściwego momentu, aby wejść do akcji z wcześniej naładowana głową pozytywnymi wiadomościami o sytuacji/osobie.

2. Gdzie według Ciebie przebiega granica między uczciwą ponowną oceną sytuacji a oszukiwaniem samego siebie?
Dlaczego to pytanie?

Czy zdanie:
„Może on nie chciał mnie zaatakować”
jest wyrazem pokory poznawczej, czy może czasem być naiwnym usprawiedliwianiem człowieka, który naprawdę działa nieuczciwie?

Moja odpowiedź

często tą ocenę podają mi inni, którym opisuję daną sytauację. To oni mi często mówią o tym, że sam siebie oszukuję i żyję w ułudzie.
Często , bardzo często jest tak, że pierwsze odczucia co do innej osoby, czy chciała, czy nie mnie obrazić, dotknąć, zaatakować sa zgodne z rzeczywistością/prawdą.

3. Czy człowiek dojrzały powinien czasami świadomie ukryć zewnętrzne oznaki gniewu, mimo że nadal czuje silną złość?
Dlaczego to pytanie?

Napiszę, kiedy takie powstrzymanie reakcji jest dla Mnie:
przejawem siły i odpowiedzialności;
zwykłym tchórzostwem;
tłumieniem prowadzącym do późniejszego wybuchu;
moralnym obowiązkiem chronienia drugiej osoby.

Moja odpowiedź

tak, zwłaszcza wtedy gdy przejaw mojego gniewo może spowodować niezrozumiałem przez drugą osobę zranienie tej drugiej osoby - to wtedy należy abym się powstrzymywał. Ale dobrze wiem, że to na długo nie starcza, bo ta osoba brnie złym i nic nie zrozumiała.
Rzadko zdarza mi się wybuchnąć gniewem na drugą osobę , aby ją chronić, chyba, że chronić ją przed samą sobą.
W przypadku silnej złości, zdaje mi się, że nie byłoby to dla mnie zdrowe aby ją ukrywać. Nie przypominam sobie, abym kiedykolwiek potrafił ja ukryć, zawsze miała ona jakieś ujście, czy to przez krzyk, czy muzykę, czy nietypowe sprzątanie (zmęczenie się jakąś pracą) itp.

Moje stanowisko

Moje stanowisko i uzasadnienie

Regulację gniewu rozumiem jako proces odzyskiwania szerokości widzenia. Nie chodzi przede wszystkim o to, by przestać coś czuć. Chodzi o to, by emocja nie ograniczyła rzeczywistości do jednej interpretacji i jednego działania.

Mój roboczy sposób postępowania wygląda następująco:

Najpierw rozpoznaję zwężenie uwagi i powtarzalność myśli. Następnie ograniczam wypowiedzi i działania do minimum potrzebnego w danej sytuacji. Jeżeli jest to możliwe, modyfikuję sytuację — robię przerwę, wychodzę, odkładam odpowiedź. Później przekierowuję uwagę: na modlitwę, książkę słuchaną podczas biegu, konkretne zadanie albo potrzebę innej osoby. Nie rozbudowuję w tym czasie jednego planu działania, lecz dopuszczam kilka możliwych interpretacji i rozwiązań. Do konfliktu wracam dopiero wtedy, gdy odzyskuję zdolność rozumienia racji drugiego człowieka.

Najgłębszym znakiem opanowania nie jest dla mnie uprzejma mina. Można odegrać spokój, podczas gdy wewnątrz nadal tli się uraza. Mocniejszym znakiem jest chwila, w której potrafię zobaczyć, czego konflikt mnie nauczył, a niekiedy nawet podziękować drugiej osobie za dobro, które pośrednio wynikło z trudnego doświadczenia.

Co pozostawiam otwarte

Otwarte pozostaje pytanie, po czym dokładnie rozpoznać różnicę między dojrzałą ponowną oceną a wygodnym samooszukiwaniem się. Nie każda alternatywna interpretacja jest równie prawdopodobna. Możliwość, że druga osoba działała z lęku, niewiedzy lub własnego zranienia, nie może automatycznie unieważniać odpowiedzialności za jej czyn.

Nie rozstrzygam również, w jaki sposób praktyki duchowe — modlitwa, różaniec, post, medytacja nad męką Chrystusa — wpisują się w model regulacji emocji. Mogą jednocześnie obniżać pobudzenie, kierować uwagę, zmieniać ocenę sytuacji i nadawać cierpieniu szerszy sens. Należy jednak wyraźnie odróżnić moje osobiste doświadczenie od wyników badań psychologicznych

Zaplecze redakcyjne — analiza szczegółowa
Jak wykorzystać w tekście

Fiszka pozwoli poprawić uproszczoną formułę:

„Najpierw uspokój emocje, a potem zacznij myśleć”.

Lepsza wersja będzie brzmiała:

Nie musisz czekać, aż emocja osiągnie poziom alarmu przeciwpożarowego. Możesz wpłynąć na nią wcześniej: zmienić sytuację, skierować uwagę na brakujące fakty albo sprawdzić, czy Twoje pierwsze wyjaśnienie wydarzenia jest jedynym możliwym.

Model Grossa pomoże rozwinąć „reset serca i głowy” w konkretny protokół:

Sytuacja → uwaga → interpretacja → reakcja

Przykład życiowy:

Otrzymujesz wiadomość, która brzmi oskarżycielsko. Pierwsza myśl:

„On robi to specjalnie. Chce mnie poniżyć”.

Możliwe działania:

nie odpowiadać natychmiast;
przeczytać wiadomość ponownie po kilku minutach;
oddzielić jej faktyczną treść od tonu, który sam jej przypisałeś;
zapytać, czy istnieje inne wyjaśnienie;
dopiero później sformułować odpowiedź.

To nie oznacza udawania, że nic się nie stało. Chodzi o to, aby nie pozwolić pierwszej interpretacji automatycznie zostać ostatecznym wyrokiem.

Słowa kluczowe

Projektowani v11; rozdział 6; przypis 33; gross-emotion-regulation; psychologia

Znaczenie dla problemu badawczego

Z Grossa wystarczy najprawdopodobniej jeden przypis i jeden zwarty akapit. Nie będziemy zasypywać rozdziału pięcioma odwołaniami do tej samej książki. Goleman wyjaśni szybki alarm emocjonalny, a Gross pokaże, gdzie i jak można przerwać rozwijającą się reakcję. Następne źródło powinno już sprawdzić jedną konkretną praktykę: czy „wyładowanie” gniewu rzeczywiście pomaga. Do tego najlepiej nadaje się meta-analiza Sophie L. Kjærvik i Brada J. Bushmana.

Co przyjmuję jako trafne

Przyjmuję procesowe rozumienie regulacji emocji. Złość nie jest pojedynczym punktem, lecz rozwijającą się sekwencją: pojawia się sytuacja, kieruję na coś uwagę, nadaję temu znaczenie, odczuwam pobudzenie, a następnie działam. Na każdym z tych etapów można podjąć inną interwencję.

Trafne jest również odróżnienie zmiany interpretacji od tłumienia ekspresji. Mogę inaczej spojrzeć na zachowanie drugiej osoby, zanim dojdzie do eskalacji, albo — gdy emocja już się pojawiła — czasowo powstrzymać jej wyrażenie. Tłumienie nie zawsze musi być złe. W rozmowie z dzieckiem, w sytuacji zawodowej albo podczas bezpośredniego zagrożenia czasowe powstrzymanie reakcji może być konieczne. Problem zaczyna się wtedy, gdy staje się ono jedyną strategią i zastępuje późniejsze przepracowanie konfliktu.

Co uważam za niewykazane

Nie przyjmuję prostego podziału, według którego ponowna ocena sytuacji jest zawsze dobra, a tłumienie zawsze szkodliwe. Skuteczność strategii zależy od sytuacji, intensywności emocji, celu i możliwości człowieka.

Nie uznaję również, że zmiana interpretacji powinna polegać na wymyślaniu uspokajającej historii bez względu na fakty. Ponowna ocena nie może oznaczać usprawiedliwiania przemocy, zaprzeczania realnej krzywdzie ani przekonywania siebie, że nic się nie stało. W przeciwnym razie regulacja emocji staje się racjonalizacją albo ucieczką od prawdy

Najsilniejszy kontrargument

Taki model może stać się bardzo subtelną formą unikania konfliktu. Człowiek wychodzi, modli się, biega, szuka innych interpretacji, a następnie nigdy nie wraca do sprawy. Może również zbyt szybko przebaczać albo mówić o wdzięczności, zanim nazwie krzywdę i postawi konieczne granice.

Praktyki duchowe mogą wówczas służyć nie do dojrzalszego przeżycia emocji, lecz do ich przykrycia. Zamiast prawdziwej regulacji powstaje „duchowe omijanie” bólu, odpowiedzialności i sprawiedliwości.

Odpowiedź na kontrargument

Przyjmuję ten kontrargument jako bardzo poważny. Regulacja jest autentyczna tylko wtedy, gdy prowadzi do powrotu do rzeczywistości. Jeżeli po uspokojeniu nie wracam do problemu, nie nazywam krzywdy i nie podejmuję koniecznych decyzji, mogłem jedynie odsunąć emocję, a nie ją uporządkować.

Alternatywne interpretacje nie są uniewinnieniem drugiej osoby. Są hipotezami, które chronią mnie przed zbyt szybkim uznaniem pierwszej interpretacji za pewnik. Po uspokojeniu każdą z nich trzeba skonfrontować z faktami.

Wdzięczność za dobro wynikłe z konfliktu jest możliwym punktem dojścia, a nie nakazem nałożonym na osobę świeżo zranioną. Nie wolno jej wymuszać ani używać do pomniejszania niesprawiedliwości.

Możliwa nowa teza / wkład własny

Skuteczności regulacji emocji nie powinno się mierzyć wyłącznie spadkiem intensywności uczucia. Ważniejszym wskaźnikiem jest odzyskanie szerokości poznawczej: zdolności dostrzegania wielu faktów, interpretacji i sposobów działania.

Można czuć się spokojniej, a nadal pozostawać zamkniętym w jednej krzywdzącej narracji. Można też nadal odczuwać ból, lecz już widzieć sytuację szerzej i podejmować działanie proporcjonalne, a nie odwetowe. Regulacja nie jest więc tylko „ściszeniem emocji”. Jest odzyskiwaniem wolności wobec niej.

Dalsza kwerenda

Trzeba dokładnie opracować rozdział Grossa przedstawiający procesowy model regulacji oraz fragmenty dotyczące ponownej oceny, tłumienia ekspresji, akceptacji i regulacji emocji w relacjach społecznych.

Należy pozyskać do repozytorium źródło porównujące skuteczność różnych strategii przy niskiej i wysokiej intensywności emocji. Warto również sprawdzić badania nad wyborem strategii regulacyjnej oraz nad sytuacjami, w których odwrócenie uwagi jest skuteczniejsze niż ponowna ocena.

Potrzebne będzie zestawienie z Williamem Urym: model Grossa opisuje, gdzie można wpływać na proces emocjonalny, natomiast Ury przekłada podobną intuicję na praktykę trudnej rozmowy.

Roboczy akapit

Najczęściej próbujemy regulować złość zbyt późno. Czekamy, aż pojawi się gwałtowna reakcja, a potem usiłujemy ją zatrzymać. Tymczasem emocja rozwija się etapami. Najpierw wchodzę w określoną sytuację. Potem kieruję uwagę na wybrany fragment. Następnie nadaję mu znaczenie: „lekceważy mnie”, „robi to specjalnie”, „znowu próbuje mnie wykorzystać”. Dopiero później ciało i słowa ruszają za tą interpretacją. Im wcześniej zauważę ten proces, tym więcej mam możliwości. Mogę zmienić miejsce, zrobić przerwę, skierować uwagę gdzie indziej albo zapytać, czy moja pierwsza interpretacja jest jedyną możliwą. Nie chodzi o udawanie, że nic się nie stało. Chodzi o to, by złość nie zawęziła świata tak bardzo, że mniej widzę, mniej czuję i mniej rozumiem.

Dodatkowe notatki o powiązaniach

Goleman — porwanie emocjonalne i sygnały alarmowe.

Kjærvik i Bushman — obniżanie pobudzenia.

Bushman 2002 — ruminacja, odwrócenie uwagi i agresja.

William Ury — mentalne wejście „na galerię”.

Miller i Rollnick — słuchanie oraz praca z oporem bez nacisku.

Miejsce w książce: rozdział „Zanim podniesiesz głos”, szczególnie fragment po scenie otwierającej i przed praktycznym protokołem rozmowy.

Metadane pytania 1

Typ: philosophical · Status: open · Znaczenie: key

Metadane pytania 2

Typ: philosophical · Status: open · Znaczenie: important

Metadane pytania 3

Typ: philosophical · Status: open · Znaczenie: key

Status mojego stanowiska

accepted

Stopień pewności

high

Pełna karta — także tekst oryginalny

Muscle and Breathing Relaxation Every skills building module starts with a short psychoeducation that explains how different areas of the brain may mutually activate each other, thus forming neuroaffective vicious cycles that can override processes responsible for down- regulating undesired affective states. For example, when the amygdala is activated by a situation that is interpreted as a potential threat, it initiates physiological changes such as an increase in muscle tension and an acceleration of breathing. Because such changes have occurred in the past when encountering threatening situations, the muscle tension and rapid breathing themselves may in turn have become danger signals to the amygdala (i.e., classical conditioning or the concept of somatic markers; Damasio, 2000). As a result, a vicious cycle may develop in which the activation of the amygdala causes increased muscle tension and rapid breathing, which in turn causes further activation of the amygdala and even more muscle tension and further rapid breathing (for details on how somatic processes are integrated into information processing relevant for emotion elicitation and maintenance, see Stemmler, 2004; Teasdale & Barnard, 1993). When participants realize that they are experiencing stress or negative affective states, they can break through these vicious cycles by consciously relaxing their muscles and purposefully calming their breathing. By engaging in these exercises, they can reduce activation of the sympathetic system, the limbic system, and the brainstem (Porges, 2007). After this vicious cycle has been introduced and discussed with participants, we introduce participants to progressive muscle relaxation techniques (Jacobson, 1964) combined with a simple exercise to calm breathing. Studies have consistently shown the effectiveness of muscle and breathing relaxation in the treatment of a variety of mental and physical disorders (e.g., Öst, 1987; Conrad & Roth, 2007). Additionally, with reduced limbic activity through breathing and muscle relaxation, a shift can occur that changes the focus from primarily amygdala- driven limbic- and brainstemfocused responses back to more prefrontal, cortical responses that are reflective rather than reactive (Arnsten, 2009). Thus, reducing psychophysiological arousal with the help of muscle and breathing relaxation facilitates the subsequent use of techniques requiring more cognitive resources. Nonjudgmental Awareness When the amygdala detects potential threats, it alerts the prefrontal cortex (PFC), which then focuses attention and conscious processing on threat-relevant stimuli (LeDoux, 2012). Such effortful processing aims to more validly evaluate potential threats and determine behavioral responses most likely to be effective. However, if this processing does not lead to a solution of the problem, an ongoing focus on aversive experiences may lead to an ongoing activation of the amygdala. This activation may cause the PFC to focus even more attention on the problem (Amaral, Price, Pitkänen, & Carmichael, 1992; Gray & McNaughton, 2000; Vuilleumier, Richardson, Armony, Driver, & Dolan, 2004), thus potentially resulting in a cyclical reaction of even more intense processing of problematic stimuli and further activation in the amygdala. In attempt to prevent such a negative cycle, some individuals try to rigidly suppress “negative” thinking (Ottenbreit & Dobson, 2004). However, this strategy is likely to have a paradoxical effect of increasing the intensity of negative thinking instead of reducing it (Wenzlaff & Wegner, 2000). Thus, instead of fighting negative thinking, we encourage participants simply to observe the situation and their affective states without interpreting, judging, or reacting. This kind of mindfulness-based affect labeling has been shown to disrupt amygdala activity (Lieberman et al., 2007) and to be effective as a reappraisal or distraction in the regulation of negative affect (Lieberman, Inagaki, Tabibnia, & Crockett, 2011). When applying this technique as ART Skill 3, participants start by switching from regulating their breathing to simply observing it. Then, they start focusing on their sensual experiences (sensations in the body, sounds, odors, and visual perceptions); their thoughts (“What is the next thought that comes to mind?”); and their current salient wishes, desires, and goals (“If everything was going exactly according to your wishes, where would you be now? What would you be doing now? Imagine this perfect scene. . . . Briefly name the wish or goal expressed in this image”). At the end of this sequence, participants are invited to be aware of their affective states without judging them. Instead, they are instructed to (1) find a matter-of-fact label for this emotion (e.g., anger), (2) rate its intensity on a scale from 1 to 10, and (3) identify where the emotion is felt in the body. Finally, participants are invited to check for additional feelings that might lie behind the most prominent one and repeat the same three-step process on them. This technique of becoming aware of one’s affective states in nonjudgmental ways aims to recruit cognitive resources to facilitate effective affect regulation (Gyurak & Etkin, this volume; Hariri, Mattay, Tessitore, Fera, & Weinberger, 2003). Evidence for the efficacy of nonjudgmental awareness includes studies on the effectiveness of mindfulness-based interventions (Farb et al., this volume).

GRO-2014-2 — Nazwanie emocji obniża aktywność ciała migdałowatego – name it to tame it

Stały link do fiszki
Priorytet: ŚredniMiejsce: 1.1
Przeczytaj fragment i opracowanie

Czytam autora

Fragment źródłowy w kontekście

Gross, dz. cyt., s. 82-83. (Nazwanie emocji obniża aktywność ciała migdałowatego – name it to tame it).

Lokalizacja w źródle

Anett Gyurak i Amit Etkin, „A Neurobiological Model of Implicit and Explicit Emotion Regulation”, w: James J. Gross (red.), Handbook of Emotion Regulation, wyd. 2, New York 2014, s. 76–90, zwłaszcza s. 82–83.

Zaplecze redakcyjne — analiza szczegółowa
Jak wykorzystać w tekście

(„jestem zły”), obniża się aktywność ciała migdałowatego – tej części mózgu, która nakręca paniczne, automatyczne reakcje35. Słowem: trudna emocja traci

Pełna karta — także tekst oryginalny

Incidental Regulation through Language Goal-directed engagement of higher order cognitive processes, such as language, in emotional contexts can have “accidental” emotion regulatory consequences. In experimental paradigms, participants are instructed to label the emotion displayed on a face (e.g., indicate whether the face is angry or afraid), match the affect shown on the face to another face showing the same emotion, or match the gender of the face (Hariri, Bookheimer, & Mazziotta, 2000; Lieberman et al., 2007; Lieberman, Hariri, Jarcho, Eisenberger, & Bookheimer, 2005). There are important similarities between verbal labeling as done in this task and creation of a verbal narrative that is supposed to lessen emotional arousal seen in explicit regulatory tasks. Because of these parallels, the task fits our definition of emotion regulation, as it results in the regulation of emotional arousal in a goal-directed fashion. Semantically labeling emotional stimuli, or “putting feelings into words,” as these paradigms are typically described, versus matching the emotion on another face or labeling the gender has a marked explicit component, yet the regulation still happens in the absence of an explicit goal to do so. At the neural level, matching emotional expressions on faces with words that label affect results in lower amygdala activation, as compared to matching expressions to other expressions, matching the gender to gender labels, or simply viewing the face. Moreover, labeling the emotion of facial expressions or focusing on physical rather than emotional features of an emotionally evocative scene results in increased activation in the lateral and medial prefrontal cortices, despite the fact that emotion regulation in this paradigm is unintentional or implicit (Hariri et al., 2000; Lieberman et al., 2005). Importantly, Lieberman and colleagues (2007) documented that a vmPFC activation mediated the relationship between lateral PFC and decreased amygdala activity, suggesting that similar to implicit emotion regulation, it may be the medial PFC–amygdala pathway that plays a critical role in dampening emotional reactivity in these tasks (see Figure 5.1). Variants of the affect-labeling task have been used in pediatric anxiety and mood disorder populations with or at-risk for psychopathology (Beesdo et al., 2009; Monk et al., 2007; Taylor, Eisenberger, Saxbe, Lehman, & Lieberman, 2006). These studies show that among at-risk adolescents, focusing attention on the physical features of an emotional face (nose width) or labeling one’s subjective emotions while viewing an emotional face, normalized concomitant neural activation in the PFC and amygdala. Similarly, McClure and colleagues (2007) found that the performance of children with GAD did not differ from that of their healthy counterparts in rating physical features of negative emotional faces, and that they recruited the same amygdala, dACC, and vmPFC networks as their healthy adolescent counterparts. However, in another study, Taylor et al. (2006) found that children from high-stress family environments showed higher amygdala and dlPFC activation during an affect labeling of faces task than children from low-risk families, who showed lower amygdala activation during affect labeling. Low-risk children did not differ in dlPFC activation. Taken together, these result shows that disordered and atrisk children are capable of labeling as a form of regulation behaviorally, and they might do so largely through the normative circuitry.

← Wróć do indeksu bibliografii