„Sukces nauki przynajmniej w takim samym stopniu przemawia na korzyść głębszych, bardziej kluczowych i sugerujących umysłowość presupozycji, jak i na korzyść dowolnych, strukturalnie bardziej powierzchownych i przeczących umysłowości presupozycji naturalistycznych.”

„Na podstawie dokładnie tej samej zasady możliwe do empirycznego ustalenia subtelne zestrojenie naszego świata stanowiłoby również empiryczne świadectwo nadnaturalnego projektu.”

„Naturalizm metodologiczny jako w pierwszym przybliżeniu pragmatyczna (czyli możliwa do unieważnienia) strategia jest potencjalnie do utrzymania — może być nawet kluczowy. Takie pragmatyczne rozważania nie dostarczają jednak uzasadnienia dla nienaruszalnych zakazów.”

„Podstawowy problem z odgórnie wytyczonymi granicami polega na tym, że jeśli rzeczywistość zignoruje nasze restrykcje […], to rozważania teoretyczne niemogące przekraczać tych granic nieuchronnie będą oferowały albo niepełny, albo zniekształcony obraz rzeczywistości.”

„Naturalizm metodologiczny przyjmuje co najmniej faktualne założenie, że istnieje określona sfera rzeczywistości, która jest pod ważnymi naukowo względami funkcjonalnie samowystarczalna i operacyjnie odłączona od sfery nadnaturalnej.”

„Jeśli jednak „żółwie do samego dołu” to wyjaśnienie problematyczne, to „naturalizm do samego dołu” również może być takim wyjaśnieniem. […] Trudno jednak zrozumieć, dlaczego ktokolwiek miałby być racjonalnie zobligowany do uznania którejś z tych możliwości.”

„Postulowanie gąszczu wszechświatów bardziej przypomina filozoficzną nadzieję niż naukę empiryczną. […] Intuicja podpowiada, że do tworzenia wielu światów niezbędna byłaby struktura mechanizmów, warunków i zdolności, która byłaby przynajmniej tak skomplikowana — czy subtelnie zestrojona — jak wytworzone światy.”

„To, że kolejne warstwy proponowanych naturalistycznych wyjaśnień kosmologicznych różnią się na każdym poziomie eksplanacyjnym, lecz nigdy nie rozwiewają zagadki powracającego subtelnego zestrojenia, może stanowić eksplanacyjny regres, oraz to, że to samo możliwe wyjaśnienie odwołujące się do projektu jest pojęciowo adekwatne na każdym poziomie, może sugerować, że równoległa ścieżka projektu prowadzi do eksplanacyjnej rekurencji.”

„Przypuśćmy, że w zamyśle stworzenie nie tylko miało mówić nam o naszym stwórcy, ale też że głos stworzenia jest wielopoziomowy — niektóre rzeczy są słyszalne jedynie za pośrednictwem szczególnych rezultatów możliwych do odkrycia wyłącznie przez naukę.”

„Rzekoma przeszkoda — naturalizm metodologiczny — może być niezbędna jako tymczasowa pragmatyczna strategia naukowa, ale należy wątpić, że można traktować ją jako normę.”

„These six numbers constitute a “recipe” for a universe. Moreover, the outcome is sensitive to their values: if any one of them were to be “untuned”, there would be no stars and no life.”

„The very hugeness of our universe, which seems at first to signify how unimportant we are in the cosmic scheme, is actually entailed by our existence! […] The expanse of cosmic space is not an extravagant superfluity; it’s a consequence of the prolonged chain of events […] that preceded our arrival on the scene.”

„“The most incomprehensible thing about the universe is that it is comprehensible” is one of Einstein’s best-known aphorisms, expressing his amazement that the laws of physics, which our minds are somehow attuned to understand, apply not just here on Earth but also in the remotest galaxy.”

„It is only because [gravity] is weak compared with other forces that large and long-lived structures can exist. Paradoxically, the weaker gravity is (provided that it isn’t actually zero), the grander and more complex can be its consequences.”

„So any universe with complex chemistry requires ε to be in the range 0.006–0.008.”

„The crucial “resonance” is very sensitive to the nuclear force. Even a shift by four per cent would severely deplete the amount of carbon that could be made.”

„At one second after the Big Bang, Ω cannot have differed from unity by more than one part in a million billion (one in 10^15) in order that the universe should now […] be still expanding.”

„A much higher value of λ would have had catastrophic consequences […]. If λ started to dominate before galaxies had condensed out from the expanding universe […] then there would be no galaxies. Our existence requires that λ should not have been too large.”

„If Q were smaller than 10^-6, gas would never condense into gravitationally bound structures at all, and such a universe would remain forever dark and featureless. […] A universe where Q were substantially larger than 10^-5 […] would be a turbulent and violent place.”

„Paley’s argument that the inverse-square law is especially benign now seems one of his more robust ones: there is no scope for natural selection of a favoured law of force, and nothing could react back on the universe to change it.”