Bibliografia doktoratu

Rowe i in., 2001- The Archaeoraptor Forgery

Pełny widok tekstowy

Pełny widok tekstowy rozwija wszystkie sekcje i usuwa elementy strony niepotrzebne dla AI, Speechify oraz wydruku.

Omówienie źródła

 

Spis treści

The Archaeoraptor fossil was announced as a ‘missing link’ and purported to be possibly the best evidence since Archaeopteryx that birds did, in fact, evolve from certain types of carnivorous dinosaur1. It reportedly came from Early Cretaceous beds of China that have produced other spectacular fossils transitional between birds and extinct non-avian dinosaurs2,3. But Archaeoraptor was revealed to be a forgery in which bones of a primitive bird and a non-flying dromaeosaurid dinosaur had been combined4–6. Here we  use high-resolution X-ray computed tomography (CT)7 to determine the nature and extent of the forgery, as well as how it was built, by imaging the fracture pattern and distribution of materials through the entire specimen. The Archaeoraptor specimen, which was reportedly collected from the Early Creta-ceous Jiufotang Formation of Liaoning, was smuggled out of China and later sold in the United States on the commercial market4. Before repatriation5, the specimen, which
was alleged to contain a single complete skeleton, was brought to us for CT analysis. The slab had obviously been reassembled from numerous broken pieces, and the
skeleton presented a unique combination of features, including teeth, feathers, a more flight-capable wing than Archaeopteryx, and the tail of a non-flying dromaeosaur. The
entire bone-bearing portion of the slab was scanned in 422 consecutive 1-mm-thick slices, spaced at 0.9 mm (for the full dataset and description of scanning protocols, see
supplementary information). Computed tomography alone cannot distinguish genuine and fraudulent mistakes, but it provides criteria for evaluating whether pairs of adjacent pieces lie in natural relation to one another. These include comparison of adjacent fracture-face geometries, thickness and density of adjacent pieces, cross-cutting relationships among four generations of fractures, the distribution of grout, and continuity across fractures of bones, natural moulds of bones, and invertebrate burrows. The textural signature of the grout is its relatively low density, inclusion of air bubbles and metallic particles, a unique fracture pattern, and dark green fluorescence under ultraviolet light. Overlapping relationships among blobs of grout and different pieces, which can be observed in CT cross-section, reveal the general sequence of assembly.
The Archaeoraptor slab was built in three layers. The top ‘layer’ is a heterogeneous mosaic of 88 separate pieces, some of which contain bone (Fig. 1). The bottom layer is a
single, unbroken plate of shale used for backing. Between the two is a layer of grout, which was spread over the face of the backing plate and between ruptured edges of the
top pieces, as they were set into place. Many Liaoning fossils have undergone this same style of repair. The top layer was built in three phases. The first to be assembled were 23 pieces that lie together in natural relationships and contain the anterior half of an articulated bird skeleton (to be described as a new species; X. Xu et al., manuscript in preparation). In the next phase, 26 pieces containing bones and a few contiguous pieces were sequentially articulated against the rear half of the skeleton to ‘complete’ it. None of these pieces preserves evidence of a natural attachment to the bird skeleton pieces, and in only a few cases are these pieces naturally associated with one another. Also, the ‘paired’ tibiae/fibulae and feet are split parts and counterparts from a single side, positioned as if they were right and left. The third phase of construction involved
placement of 39 ‘shims’. The shims lack bone, are usually separated from the other pieces by broad seams of grout, and preserve no evidence of a natural association
with any piece in the first two groups. Shims were probably added at various times during assembly to secure the secondary bones into position around the bird skeleton
and to make the slab more presentable. In addition to the discrepancies revealed by the CT information, the tail of a nonvolant dromaeosaur also presented character
conflicts with the ornithurine features of the bird skeleton and with the foot, which lacks the characteristic enlarged second claw of dromaeosaurids8. We found no evidence
that the left femur, the split tibiae/fibulae, the split foot, or the tail belonged to the same individual or to the same species. We conclude that Archaeoraptor represents
two or more species and that it was assembled from at least two, and possibly five, separate specimens. Additional work in China verified that the tail is from an
entirely different specimen, which has been described as a new species of dromaeosaur9.
Sadly, parts of at least two significant new specimens were combined in favour of the higher commercial value of the forgery, and both were nearly lost to
science. Palaeontology was also badly damaged by the Piltdown forgery10 and the “lying stones” of Johann Beringer11, and many fossils have been unwittingly or
deliberately subjected to misleading reconstruction. Knowing the history of human handling can be critical to proper evaluation and scientific interpretation of specimens.
Fortunately, a growing array of techniques can now be applied to forensic analysis of fossils.
Timothy Rowe*, Richard A. Ketcham*,
Cambria Denison*, Matthew Colbert*,
Xing Xu†, Philip J. Currie‡
*High-Resolution X-ray Computed Tomography
Facility, Department of Geological Sciences, C1100,
The University of Texas at Austin, Austin, Texas 78712, USA
e-mail: rowe@mail.utexas.edu †Institute of Vertebrate Paleontology and Paleoanthropology, Academia Sinica, PO Box 643, Beijing 100044, PR China
‡Royal Tyrrell Museum of Paleontology, Box 7500, Drumheller, Alberta T0J 0Y0, Canada
1. Sloan, C. P. Natl Geogr. Mag. 196(5), 98–107 (1999).
2. Qiang, J., Currie, P. J., Norell, M. A. & Shu-An, J. Nature 393, 753–761 (1998).
3. Xu, X., Wang, X.-L., Zhang, F.-C. & Wu, X.-C. Nature 401, 262–265 (1999).
4. Dalton, R. Nature 403, 689–690 (2000).
5. Dalton, R. Nature 404, 696 (2000).
6. Holden, C. Science 288, 238–239 (2000).
7. Rowe, T., Kappelman, J., Carlson, W. D., Ketcham, R. A. & Denison, C. Geotimes 42, 23–27 (1997).
8. Dingus, L. & Rowe, T. The Mistaken Extinction — Dinosaur
Evolution and the Origin of Birds (Freeman, New York, 1997).
9. Xu, X., Zhou, Z. & Wang, X. Nature 408, 705–708 (2000).
10.Weiner, J. S. The Piltdown Forgery (Oxford University Press, London, 1955).
11. Jahn, M. E. & Woolf, D. J. The Lying Stones of Dr. Johann
Bartholomew Adam Berringe (University of California Press, Berkeley, 1963).
Supplementary information is available on Nature’s website at http://www.nature.com or as a paper copy from the London editorial office of Nature.

Fiszki (5)

R1 — „Brakujące ogniwo” jako etykieta poprzedzająca weryfikację

Stały link do fiszki
Priorytet: BrakMiejsce: 1.5
Przeczytaj fragment i opracowanie

Rozumiem fragment

T. Rowe i in., „The Archaeoraptor Forgery”, „Nature” 410 (29 III 2001), s. 539; strona PDF 1, dolna część strony, akapit otwierający artykuł.

Miejsce w rozprawie

Rozdział 1, pkt 5 (krytyka idei Inteligentnego Projektu); pomocniczo pkt 3 (jakie dane świadczą o inteligencji). Status źródłowy A — pierwotny komunikat naukowy. Opisuje historię obiektu i cel analizy tomograficznej.

Jak wykorzystać

Średnia. Bardzo dobra ilustracja ryzyka narracji wyprzedzającej kontrolę pochodzenia i integralności danych.

Przekład roboczy

„Skamieniałość Archaeoraptora ogłoszono jako »brakujące ogniwo« i przedstawiano jako być może najlepszy od czasu Archaeopteryxa dowód, że ptaki rzeczywiście wyewoluowały z pewnych typów mięsożernych dinozaurów. […] Okazało się jednak, że Archaeoraptor był falsyfikatem, w którym połączono kości prymitywnego ptaka i nielotnego dromeozauryda”. FUNKCJA W ARGUMENTACJI: Wprowadzenie do części o kryteriach jakości danych. Fragment pozwala pokazać, że atrakcyjność wyjaśnienia i zgodność z oczekiwaną narracją nie zastępują badania proweniencji, integralności okazu i alternatywnych hipotez.

Zastrzeżenie

Nie należy przedstawiać tej historii jako argumentu przeciw ewolucji. Autorzy nie kwestionują ewolucji ptaków; wykazują fałszerstwo konkretnego okazu. PRZYPIS ROBOCZY: T. Rowe, R.A. Ketcham, C. Denison, M. Colbert, X. Xu, P.J. Currie, “The Archaeoraptor Forgery”, „Nature” 410 (2001), s. 539.

Zaplecze redakcyjne — analiza szczegółowa

Pełna karta — także tekst oryginalny

Lokalizacja

T. Rowe i in., „The Archaeoraptor Forgery”, „Nature” 410 (29 III 2001), s. 539; PDF s. 1, dolna część strony, akapit otwierający artykuł.

Miejsce w rozprawie

Rozdział 1, pkt 5 (krytyka idei Inteligentnego Projektu); pomocniczo pkt 3 (jakie dane świadczą o inteligencji). Status źródłowy A — pierwotny komunikat naukowy. Opisuje historię obiektu i cel analizy tomograficznej.

Jak wykorzystać

Średnia. Bardzo dobra ilustracja ryzyka narracji wyprzedzającej kontrolę pochodzenia i integralności danych. ORYGINAŁ “The Archaeoraptor fossil was announced as a ‘missing link’ and purported to be possibly the best evidence since Archaeopteryx that birds did, in fact, evolve from certain types of carnivorous dinosaur. […] But Archaeoraptor was revealed to be a forgery in which bones of a primitive bird and a non-flying dromaeosaurid dinosaur had been combined.” PRZEKŁAD ROBOCZY „Skamieniałość Archaeoraptora ogłoszono jako »brakujące ogniwo« i przedstawiano jako być może najlepszy od czasu Archaeopteryxa dowód, że ptaki rzeczywiście wyewoluowały z pewnych typów mięsożernych dinozaurów. […] Okazało się jednak, że Archaeoraptor był falsyfikatem, w którym połączono kości prymitywnego ptaka i nielotnego dromeozauryda”. FUNKCJA W ARGUMENTACJI: Wprowadzenie do części o kryteriach jakości danych. Fragment pozwala pokazać, że atrakcyjność wyjaśnienia i zgodność z oczekiwaną narracją nie zastępują badania proweniencji, integralności okazu i alternatywnych hipotez.

Zastrzeżenie

Nie należy przedstawiać tej historii jako argumentu przeciw ewolucji. Autorzy nie kwestionują ewolucji ptaków; wykazują fałszerstwo konkretnego okazu. PRZYPIS ROBOCZY: T. Rowe, R.A. Ketcham, C. Denison, M. Colbert, X. Xu, P.J. Currie, “The Archaeoraptor Forgery”, „Nature” 410 (2001), s. 539.

R2 — Materialne kryteria odróżniania relacji naturalnej od sztucznej

Stały link do fiszki
Priorytet: BrakMiejsce: 1.3
Przeczytaj fragment i opracowanie

Rozumiem fragment

Rowe i in., s. 540; strona PDF 2, lewa kolumna, drugi akapit.

Miejsce w rozprawie

Rozdział 1, pkt 3 (jakie dane świadczą o istnieniu inteligencji). Status źródłowy A — pierwotny opis metody i kryteriów analitycznych.

Jak wykorzystać

Wysoka. Najmocniejsza fiszka z artykułu Rowe i in. dla metodologii rozpoznawania działania sprawcy.

Przekład roboczy

„Sama tomografia komputerowa nie potrafi odróżnić autentycznych pomyłek od oszukańczych, dostarcza jednak kryteriów oceny, czy pary sąsiadujących fragmentów pozostają względem siebie w relacji naturalnej. Kryteria te obejmują porównanie geometrii przyległych powierzchni pęknięć, grubości i gęstości fragmentów, relacji przecinania się czterech generacji spękań, rozmieszczenia zaprawy oraz ciągłości kości, ich naturalnych odlewów i nor bezkręgowców po obu stronach pęknięć”. FUNKCJA W ARGUMENTACJI: Może otwierać analizę tego, czym jest empiryczne rozpoznawanie działania inteligencji: nie intuicją, lecz zestawem niezależnych, konwergentnych wskaźników. Przydatne do budowy katalogu kryteriów: nieciągłość, ślady łączenia, konflikt części, sekwencja operacji i materiał obcy.

Zastrzeżenie

To analogia metodologiczna z artefaktem wykonanym przez człowieka. Nie wolno bez dodatkowego argumentu przenosić jej wprost na pochodzenie struktur biologicznych. PRZYPIS ROBOCZY: Rowe i in., “The Archaeoraptor Forgery”, s. 540.

Zaplecze redakcyjne — analiza szczegółowa

Pełna karta — także tekst oryginalny

Lokalizacja

Rowe i in., s. 540; PDF s. 2, lewa kolumna, drugi akapit.

Miejsce w rozprawie

Rozdział 1, pkt 3 (jakie dane świadczą o istnieniu inteligencji). Status źródłowy A — pierwotny opis metody i kryteriów analitycznych.

Jak wykorzystać

Wysoka. Najmocniejsza fiszka z artykułu Rowe i in. dla metodologii rozpoznawania działania sprawcy. ORYGINAŁ “Computed tomography alone cannot distinguish genuine and fraudulent mistakes, but it provides criteria for evaluating whether pairs of adjacent pieces lie in natural relation to one another. These include comparison of adjacent fracture-face geometries, thickness and density of adjacent pieces, cross-cutting relationships among four generations of fractures, the distribution of grout, and continuity across fractures of bones, natural moulds of bones, and invertebrate burrows.” PRZEKŁAD ROBOCZY „Sama tomografia komputerowa nie potrafi odróżnić autentycznych pomyłek od oszukańczych, dostarcza jednak kryteriów oceny, czy pary sąsiadujących fragmentów pozostają względem siebie w relacji naturalnej. Kryteria te obejmują porównanie geometrii przyległych powierzchni pęknięć, grubości i gęstości fragmentów, relacji przecinania się czterech generacji spękań, rozmieszczenia zaprawy oraz ciągłości kości, ich naturalnych odlewów i nor bezkręgowców po obu stronach pęknięć”. FUNKCJA W ARGUMENTACJI: Może otwierać analizę tego, czym jest empiryczne rozpoznawanie działania inteligencji: nie intuicją, lecz zestawem niezależnych, konwergentnych wskaźników. Przydatne do budowy katalogu kryteriów: nieciągłość, ślady łączenia, konflikt części, sekwencja operacji i materiał obcy.

Zastrzeżenie

To analogia metodologiczna z artefaktem wykonanym przez człowieka. Nie wolno bez dodatkowego argumentu przenosić jej wprost na pochodzenie struktur biologicznych. PRZYPIS ROBOCZY: Rowe i in., “The Archaeoraptor Forgery”, s. 540.

R3 — Rekonstrukcja sekwencji celowego montażu

Stały link do fiszki
Priorytet: BrakMiejsce: 1.3
Przeczytaj fragment i opracowanie

Rozumiem fragment

Rowe i in., s. 540; strona PDF 2, lewa kolumna, akapity 3–4; por. ryc. 1.

Miejsce w rozprawie

Rozdział 1, pkt 3; pomocniczo rozdział 3 (sprawca jako podmiot działający sekwencyjnie i celowo). Status źródłowy A — wynik rekonstrukcji warstw i sposobu wykonania obiektu.

Jak wykorzystać

Wysoka. Dobrze pokazuje, że z układu śladów można odtworzyć nie tylko fakt ingerencji, lecz także kolejność czynności.

Przekład roboczy

„Płytę Archaeoraptora zbudowano z trzech warstw. Górna »warstwa« jest heterogeniczną mozaiką 88 oddzielnych fragmentów, z których część zawiera kości. […] Pomiędzy nią a jednolitą płytą łupku stanowiącą podkład znajduje się warstwa zaprawy, rozprowadzona na powierzchni podkładu i pomiędzy przełamanymi krawędziami górnych fragmentów podczas ich układania”. FUNKCJA W ARGUMENTACJI: Przykład wnioskowania historycznego z układu materialnych pozostałości. Może ilustrować różnicę między wykryciem „złożoności” a wykryciem uporządkowanej sekwencji ingerencji, pozostawiającej charakterystyczne ślady procesu.

Zastrzeżenie

Cel montażu w tym przypadku jest znany dzięki kontekstowi handlowemu i historii obiektu. W biologii kontekst jest inny, dlatego analogia wymaga jawnego uzasadnienia. PRZYPIS ROBOCZY: Rowe i in., “The Archaeoraptor Forgery”, s. 540, ryc. 1.

Zaplecze redakcyjne — analiza szczegółowa

Pełna karta — także tekst oryginalny

Lokalizacja

Rowe i in., s. 540; PDF s. 2, lewa kolumna, akapity 3–4; por. ryc. 1.

Miejsce w rozprawie

Rozdział 1, pkt 3; pomocniczo rozdział 3 (sprawca jako podmiot działający sekwencyjnie i celowo). Status źródłowy A — wynik rekonstrukcji warstw i sposobu wykonania obiektu.

Jak wykorzystać

Wysoka. Dobrze pokazuje, że z układu śladów można odtworzyć nie tylko fakt ingerencji, lecz także kolejność czynności. ORYGINAŁ “The Archaeoraptor slab was built in three layers. The top ‘layer’ is a heterogeneous mosaic of 88 separate pieces, some of which contain bone. […] Between the two is a layer of grout, which was spread over the face of the backing plate and between ruptured edges of the top pieces, as they were set into place.” FISZKI ŹRÓDŁOWE | DOKTORAT PRZEKŁAD ROBOCZY „Płytę Archaeoraptora zbudowano z trzech warstw. Górna »warstwa« jest heterogeniczną mozaiką 88 oddzielnych fragmentów, z których część zawiera kości. […] Pomiędzy nią a jednolitą płytą łupku stanowiącą podkład znajduje się warstwa zaprawy, rozprowadzona na powierzchni podkładu i pomiędzy przełamanymi krawędziami górnych fragmentów podczas ich układania”. FUNKCJA W ARGUMENTACJI: Przykład wnioskowania historycznego z układu materialnych pozostałości. Może ilustrować różnicę między wykryciem „złożoności” a wykryciem uporządkowanej sekwencji ingerencji, pozostawiającej charakterystyczne ślady procesu.

Zastrzeżenie

Cel montażu w tym przypadku jest znany dzięki kontekstowi handlowemu i historii obiektu. W biologii kontekst jest inny, dlatego analogia wymaga jawnego uzasadnienia. PRZYPIS ROBOCZY: Rowe i in., “The Archaeoraptor Forgery”, s. 540, ryc. 1.

R4 — Brak naturalnego połączenia i „udawana” symetria jako ślady ingerencji

Stały link do fiszki
Priorytet: BrakMiejsce: 1.3
Przeczytaj fragment i opracowanie

Rozumiem fragment

Rowe i in., s. 540; strona PDF 2, lewa kolumna, dolna część.

Miejsce w rozprawie

Rozdział 1, pkt 3 (kryteria inteligentnego działania) oraz pkt 5 (kontrola alternatywnych wyjaśnień). Status źródłowy A — obserwacje anatomii i relacji między fragmentami.

Jak wykorzystać

Wysoka. Konkretne połączenie świadectwa negatywnego i pozytywnego.

Przekład roboczy

„Żaden z tych fragmentów nie zachowuje świadectwa naturalnego połączenia z fragmentami szkieletu ptaka, a tylko w nielicznych przypadkach są one naturalnie powiązane między sobą. Co więcej, »sparowane« kości piszczelowe/strzałkowe i stopy są częścią i kontrczęścią z jednej strony, ułożonymi tak, jakby były prawą i lewą”. FUNKCJA W ARGUMENTACJI: Można na tej podstawie pokazać, że rozpoznanie projektu bywa oparte na konflikcie między pozorem funkcjonalnej całości a szczegółami, których naturalna historia nie tłumaczy. Ważny jest nie pojedynczy „dziwny” element, lecz cały wzorzec niezgodności.

Zastrzeżenie

W pracy doktorskiej należy wyraźnie odróżnić „brak naturalnego połączenia” w zrekonstruowanym artefakcie od sporu o naturalne pochodzenie układów biologicznych. PRZYPIS ROBOCZY: Rowe i in., “The Archaeoraptor Forgery”, s. 540.

Zaplecze redakcyjne — analiza szczegółowa

Pełna karta — także tekst oryginalny

Lokalizacja

Rowe i in., s. 540; PDF s. 2, lewa kolumna, dolna część.

Miejsce w rozprawie

Rozdział 1, pkt 3 (kryteria inteligentnego działania) oraz pkt 5 (kontrola alternatywnych wyjaśnień). Status źródłowy A — obserwacje anatomii i relacji między fragmentami.

Jak wykorzystać

Wysoka. Konkretne połączenie świadectwa negatywnego i pozytywnego. ORYGINAŁ “None of these pieces preserves evidence of a natural attachment to the bird skeleton pieces, and in only a few cases are these pieces naturally associated with one another. Also, the ‘paired’ tibiae/fibulae and feet are split parts and counterparts from a single side, positioned as if they were right and left.” PRZEKŁAD ROBOCZY „Żaden z tych fragmentów nie zachowuje świadectwa naturalnego połączenia z fragmentami szkieletu ptaka, a tylko w nielicznych przypadkach są one naturalnie powiązane między sobą. Co więcej, »sparowane« kości piszczelowe/strzałkowe i stopy są częścią i kontrczęścią z jednej strony, ułożonymi tak, jakby były prawą i lewą”. FUNKCJA W ARGUMENTACJI: Można na tej podstawie pokazać, że rozpoznanie projektu bywa oparte na konflikcie między pozorem funkcjonalnej całości a szczegółami, których naturalna historia nie tłumaczy. Ważny jest nie pojedynczy „dziwny” element, lecz cały wzorzec niezgodności.

Zastrzeżenie

W pracy doktorskiej należy wyraźnie odróżnić „brak naturalnego połączenia” w zrekonstruowanym artefakcie od sporu o naturalne pochodzenie układów biologicznych. PRZYPIS ROBOCZY: Rowe i in., “The Archaeoraptor Forgery”, s. 540.

R5 — Wniosek o złożeniu przez sprawcę i znaczenie historii obiektu

Stały link do fiszki
Priorytet: BrakMiejsce: 1.3
Przeczytaj fragment i opracowanie

Rozumiem fragment

Rowe i in., s. 540; strona PDF 2, środkowa i prawa kolumna, końcowe akapity.

Miejsce w rozprawie

Rozdział 1, pkt 3 i pkt 5; metodologiczna klamra całego podrozdziału.

Zaplecze redakcyjne — analiza szczegółowa

Pełna karta — także tekst oryginalny

Lokalizacja

Rowe i in., s. 540; PDF s. 2, środkowa i prawa kolumna, końcowe akapity.

Miejsce w rozprawie

Rozdział 1, pkt 3 i pkt 5; metodologiczna klamra całego podrozdziału.

← Wróć do indeksu bibliografii