Popper, Karl R., 1963- Conjectures and Refutations The Growth of Scientific Knowledge

Funkcja fiszki: stworzenie metodologicznego przejścia między rozróżnieniem faktów i interpretacji a oceną konkurencyjnych obrazów rzeczywistości. Fiszka ma pokazać, że interpretacja nie jest naukowo wartościowa tylko dlatego, że można przytoczyć wiele zgodnych z nią faktów. Musi także ujawnić, jakie fakty byłyby dla niej problemem.

Proponowane miejsce: rozdział 2 „Fakty vs. interpretacje”, po wyjaśnieniu, że te same dane mogą zostać włączone do odmiennych modeli interpretacyjnych.

Proponowany fragment rozdziału:

Między faktem a jego interpretacją znajduje się jeszcze jeden element: ryzyko poznawcze podejmowane przez interpretację. System, który można uzgodnić z każdym możliwym wynikiem, może sprawiać wrażenie niezwykle pojemnego, lecz właśnie dlatego ma niewielką treść empiryczną. Karl Popper ujmował dobrą teorię jako „zakaz”: teoria mówi nie tylko, co może się wydarzyć, ale również czego — przy jej prawdziwości — wydarzyć się nie powinno. Jeżeli każdy wynik zostaje po fakcie przedstawiony jako zgodny z teorią, następuje jej immunizacja przed krytyką. Nie wystarcza jednak mechaniczne poszukiwanie pojedynczego falsyfikatora. Paul Thagard zwrócił uwagę, że oceniając cały program badawczy, trzeba również zbadać jego długofalowy postęp wobec alternatyw, zdolność rozwiązywania problemów oraz sposób reagowania wspólnoty badaczy na anomalie. Kryterium to powinno być stosowane symetrycznie zarówno do hipotez projektu, jak i do ich naturalistycznych konkurentów.

W rozdziale 11 fiszka może pełnić dodatkową funkcję przy ocenie wieloświata: zamiast pytać wyłącznie, czy inne wszechświaty są bezpośrednio obserwowalne, należy badać, czy konkretny model wieloświata generuje odróżnialne konsekwencje, rozwiązuje wcześniejsze problemy i rozwija się wobec modeli konkurencyjnych.

falsyfikowalność; obalalność; testowalność; treść empiryczna; ryzykowna predykcja; potwierdzenie; koroboracja; demarkacja; nauka; pseudonauka; astrologia; immunizacja teorii; hipoteza ad hoc; Paul Thagard; postępowość teorii; program badawczy; anomalia; teoria alternatywna; wspólnota badawcza; fakty i interpretacje; inteligentny projekt; wieloświat

O naukowym statusie teorii empirycznej decyduje jej podatność na rzeczywiste testy, czyli możliwość wskazania takich obserwowalnych stanów rzeczy, które byłyby z nią niezgodne. Im więcej możliwych zdarzeń teoria wyklucza, tym większa jest jej treść empiryczna i stopień testowalności.

Astrologia nie spełnia tego kryterium, ponieważ nieprecyzyjność jej interpretacji i przepowiedni pozwala zwolennikom uzgadniać z nią każdy wynik, także świadectwa pozornie niekorzystne. Chroniąc teorię przed obaleniem, astrologowie pozbawiają ją testowalności.

Dla niemal każdej teorii można znaleźć liczne przypadki wyglądające na jej potwierdzenie, jeżeli poszukuje się wyłącznie danych zgodnych.
Potwierdzenie ma wartość naukową przede wszystkim wtedy, gdy wynika z ryzykownej predykcji, której niepowodzenie przemawiałoby przeciwko teorii.
Teoria posiada treść empiryczną w takim zakresie, w jakim wyklucza określone możliwe wyniki obserwacji.
Teoria zgodna z każdym dającym się pomyśleć zdarzeniem nie może zostać poddana autentycznemu testowi empirycznemu.
Astrologowie formułują przepowiednie i interpretacje na tyle nieprecyzyjnie, że zarówno wyniki korzystne, jak i niekorzystne mogą zostać przedstawione jako zgodne z astrologią.
Świadectwa negatywne nie prowadzą do rewizji albo porzucenia teorii, lecz do reinterpretacji wyniku.
Wniosek: astrologia została immunizowana przed falsyfikacją i w tej postaci nie ma statusu teorii empirycznie naukowej.

Istnieje logiczna asymetria między uniwersalnym potwierdzeniem teorii a jej obaleniem przez wynik z nią niezgodny.
Naukowe twierdzenia empiryczne powinny mieć określone konsekwencje obserwacyjne.
Treść empiryczna teorii zależy od zbioru możliwych zdarzeń, które teoria wyklucza.
Wartość potwierdzenia zależy od surowości wcześniejszego testu, a nie od samej liczby zgodnych przykładów.
Uczestnicy badań powinni z góry dopuszczać możliwość, że określony wynik przemówi przeciwko teorii.
Nieprecyzyjność może pełnić funkcję immunizującą i obniżać status naukowy teorii.
Demarkacja nauki od nienauki nie jest tym samym co odróżnienie prawdy od fałszu ani sensu od bezsensu.
Przynajmniej część zdań obserwacyjnych może zostać metodologicznie przyjęta jako podstawa testowania teorii.

falsyfikowalność; obalalność; testowalność; treść empiryczna; ryzykowna predykcja; potwierdzenie; koroboracja; falsyfikator potencjalny; teoria empiryczna; nieobalalność; demarkacja; hipoteza pomocnicza; zabieg ad hoc; immunizacja teorii; precyzja predykcji; program badawczy; anomalia

Popper rekonstruuje refleksje, do których doszedł w latach 1919–1920, porównując teorię względności Einsteina z marksizmem, psychoanalizą i astrologią. Nie chodzi mu o to, że dojrzała teoria naukowa zostaje automatycznie porzucona po pierwszej niezgodnej obserwacji. Jego głównym celem jest wskazanie normatywnej różnicy między teorią, która naprawdę wystawia się na możliwą porażkę, a systemem interpretacyjnym, który zawsze potrafi ogłosić własny sukces.

Najsilniejsza życzliwa interpretacja Poppera brzmi: racjonalność nauki nie polega na nieomylności teorii, lecz na takim formułowaniu i krytykowaniu twierdzeń, aby natura mogła przynajmniej niekiedy wykazać ich nieadekwatność. Naukowiec nie musi natychmiast porzucać całego programu po każdej anomalii, lecz nie może z góry zagwarantować sobie zwycięstwa niezależnie od wyników badań.

Thagard uzupełnia ten model o analizę programów i wspólnot. Jego krytyka nie usuwa Popperowskiego pytania o testowalność, ale pokazuje, że nie wystarcza ono do oceny wieloletniego rozwoju całej dyscypliny.

Cytat pozwala precyzyjnie odróżnić fakt od interpretacji, która jedynie przyswaja fakt po jego wystąpieniu. Pokazuje, że o wartości interpretacji nie decyduje wyłącznie zgodność z zastanymi danymi, lecz również zakres wyników, które interpretacja rzeczywiście wyklucza.

W odniesieniu do inteligentnego projektu fiszka wymusza rozdzielenie:

ogólnej metafizycznej tezy o inteligentnym źródle rzeczywistości;
konkretnych argumentów z informacji biologicznej, nieredukowalnej złożoności albo fine-tuningu;
szczegółowych modeli empirycznych, z których można wyprowadzać ryzykowne konsekwencje;
całego programu badawczego ocenianego pod względem postępu wobec alternatyw.

Fiszka daje podstawę do symetrycznej krytyki. Zwolennicy projektu powinni wskazać, jakie odkrycia osłabiałyby ich szczegółowe argumenty. Zwolennicy wyjaśnień naturalistycznych powinni natomiast wykazać, że nowe hipotezy pomocnicze niezależnie zwiększają moc wyjaśniającą, zamiast jedynie chronić przyjęty obraz świata przed kontrświadectwami.

Przyjmuję Popperowskie wymaganie, aby nie ograniczać się do wyszukiwania faktów zgodnych z własnym stanowiskiem. Potwierdzenia można znaleźć stosunkowo łatwo, zwłaszcza gdy teoria jest dla mnie ważna światopoglądowo. Poważniejsze pytanie brzmi: jakie odkrycie rzeczywiście osłabiłoby albo zmusiło mnie do porzucenia konkretnego twierdzenia?

Za trafne uznaję więc następujące zasady:

Argument mający status empiryczny powinien podejmować ryzyko niepowodzenia.
Warunki mogące osłabić teorię należy określać przed poznaniem wyniku badania, a nie dopiero po nim.
Nie powinienem wymagać falsyfikowalności wyłącznie od stanowiska przeciwnego. Ten sam standard należy stosować wobec argumentów za projektem.
Falsyfikowalność nie jest równoznaczna z prawdziwością. Teoria może być testowalna i fałszywa, a twierdzenie metafizyczne może być racjonalne, mimo że nie jest bezpośrednio testowalne empirycznie.
Należy rozróżnić ogólną tezę o celowym stworzeniu świata od szczegółowych argumentów empirycznych, takich jak argument z nagłego pojawienia się określonych zdolności, z nieredukowalnej złożoności albo z informacji biologicznej.
Obalenie jednego szczegółowego argumentu nie musi obalać całej doktryny stworzenia.

Przyjmuję również, że nauka może badać obserwowalne przejawy rozumności, nawet jeśli nie przyjmuje duszy jako bezpośrednio mierzalnego obiektu. Można badać narzędzia, planowanie, symbole, pochówki, sztukę, komunikację, organizację społeczną czy kumulatywną kulturę. Przejście od tych danych do twierdzenia o naturze podmiotu będzie jednak wymagało interpretacji filozoficznej.

Odrzucam uproszczone rozumienie Poppera, według którego jedna niezgodna obserwacja natychmiast obala całą teorię. Rozbudowane teorie korzystają z wielu założeń pomocniczych, a pojedyncza anomalia może wynikać z błędu pomiaru, niewłaściwego modelu pomocniczego albo niepełnego rozpoznania problemu. Dlatego ocena szerszego programu badawczego wymaga czasu, porównania z teoriami konkurencyjnymi i sprawdzenia, czy program prowadzi do nowych odkryć.

Nie przyjmuję również, że teoria niefalsyfikowalna musi być fałszywa, bezsensowna albo nieracjonalna. Kryterium Poppera dotyczy przede wszystkim empirycznego statusu twierdzenia. Nie rozstrzyga automatycznie wartości metafizyki, filozofii człowieka czy teologii.

Za niewykazane uważam twierdzenie, że duszę można bezpośrednio odnaleźć w skamieniałości. Kość nie zawiera etykiety: „ten osobnik tworzył pojęcia ogólne”. Narzędzie również nie dowodzi jeszcze pełnej ludzkiej rozumności, ponieważ niektóre zwierzęta używają i modyfikują proste narzędzia.

Nie przyjmuję też automatycznego wnioskowania:

brak znalezionych form przejściowych = dowód projektu.

Brak danych może wynikać z niepełności zapisu kopalnego, niewłaściwego miejsca poszukiwań albo ograniczeń metod badawczych.

Nie uważam również za wystarczające stwierdzenia, że człowiek nie posiada pazurów czy wielkich kłów, a więc jego dusza musiała zostać bezpośrednio zaprojektowana. Budowa ciała człowieka sama wymaga odrębnego, biologicznego opracowania. Może stanowić punkt wyjścia do pytania, ale nie gotowy dowód.

Najsilniejszy kontrargument brzmi: moje stanowisko może być skonstruowane tak, że w praktyce nic nie jest w stanie go obalić.

Jeśli zapis archeologiczny pokaże nagłe pojawienie się symboliki i kultury, uznam to za zgodne z bezpośrednim stworzeniem duszy. Jeżeli pokaże długą ciągłość, mogę powiedzieć, że ewoluowało ciało albo kulturowe sposoby wyrażania duszy, lecz sama dusza została stworzona w jednym, niewykrywalnym momencie. W ten sposób każda możliwa obserwacja może zostać dopasowana do mojego stanowiska.

Ponadto kryteria „prawdziwie ludzkiego” zachowania mogę przesuwać zależnie od odkryć. Kiedy okazuje się, że zwierzęta używają narzędzi, wskazuję narzędzia do produkowania kolejnych narzędzi. Gdy pojawią się przykłady planowania, mogę wskazać symbole albo normy moralne. Takie przesuwanie granicy chroniłoby teorię przed rzeczywistym ryzykiem.

Istnieje też problem niedookreślenia danych. Ten sam prosty przedmiot mógł być wykonany przez zwierzę o rozwiniętym poznaniu albo przez człowieka posiadającego pełnię rozumnej natury, lecz dysponującego ubogą technologią. Z samych artefaktów może więc nie dać się ustalić ontologicznego statusu ich twórcy.

W konsekwencji moja teza o duszy pozostawałaby poza empiryczną kontrolą, a powoływanie się na Poppera mogłoby jedynie stworzyć pozór naukowej testowalności.

Przyjmuję ten kontrargument jako zasadniczo trafny wobec ogólnego twierdzenia o bezpośrednim stworzeniu duszy. Nie jest ono teorią przyrodniczą i nie powinienem udawać, że można je wprost sfalsyfikować metodami paleoantropologii.

Aby uniknąć immunizowania własnego stanowiska, muszę wyodrębnić węższe twierdzenia empiryczne i określić z góry, jakie dane by je osłabiły. Przykładowo mogę badać hipotezę, że typowo ludzkie zachowania pojawiły się archeologicznie nagle. Jeżeli materiał pokaże ich długą, gęstą i wieloetapową ciągłość, powinienem tę hipotezę porzucić lub istotnie zmodyfikować.

Nie będę wówczas mówił: „nic się nie stało, ponieważ Projektant mógł zrobić wszystko dowolnie”. Przyznam, że konkretny argument z empirycznej nagłości utracił moc. Nie oznacza to jeszcze porzucenia metafizycznej tezy o duszy, ale oznacza realną korektę mojego argumentu apologetycznego.

Nie zamierzam również ustalać kryteriów człowieczeństwa dopiero po poznaniu kolejnych znalezisk. Potrzebuję wcześniej opracowanej filozoficznej definicji rozumności oraz niezależnego zestawu obserwowalnych wskaźników.

Akceptuję też ograniczenie: nawet najlepiej przygotowane kryteria nie pozwolą „zobaczyć duszy” w kości. Mogą jedynie pomóc porównać modele dotyczące rozwoju obserwowalnych przejawów rozumności.

Właśnie to rozdzielenie uważam za uczciwe: empiryczne argumenty rzeczywiście poddajemy próbie, natomiast twierdzenia filozoficzne i teologiczne oceniamy według właściwych im metod, nie przedstawiając ich jako wyników eksperymentalnych.

open