Bóg napisał tę księgę i dał człowiekowi rozum, aby mógł odczytywać jej treść. Księga została zapisana czytelnym pismem -niełatwym do rozszyfrowania, lecz możliwym do odczytania. Cała praca nauki polega na odkrywaniu porządku, praw i powiązań.

Wiara w Boga jako Stwórcę nie jest przeszkodą – przeciwnie. Dlaczego przekonanie, że wszechświat ma Stwórcę, miałoby stać na drodze nauki? Dlaczego miałoby być problemem, jeśli badacze rozumieją swoją pracę jako „studiowanie księgi stworzenia”?

Nie są to właściwie wypowiedzi naukowe, lecz filozoficzne. Można je w pewnym stopniu uznać za wyznania wiary. […] Tego rodzaju przekraczanie granic kompetencji nie jest nauką, lecz ideologią – sposobem patrzenia na świat.

Nie widzę trudności w połączeniu wiary w Stwórcę z teorią ewolucji, pod jednym warunkiem: że respektowane będą granice teorii naukowej. […] Jeżeli nauka pozostaje przy własnych metodach, nie może wejść w konflikt z wiarą.

Doktryna stworzenia zakłada absolutny początek – wolne i suwerenne udzielenie istnienia z niczego. […] Wierzymy nie tylko w absolutny początek, lecz także w to, że stworzenie jest podtrzymywane. […] Stworzenie oznacza również, że jest prowadzone; Opatrzność Boża należy do doktryny stworzenia.

Metodyczne wykluczenie działania Bożego bywa nazywane „ateizmem metodologicznym”. Widzę to inaczej: nie ma ono nic wspólnego z ateizmem, lecz jest zwyczajną metodą nauk przyrodniczych. Metoda nie może zakładać istnienia interweniującego „zegarmistrza”; poszukuje mechanizmów i zespołów warunków wyjaśniających przebieg zjawisk.

Wierzymy w Stwórcę, który nie jest jedną przyczyną pośród innych, interweniującą od czasu do czasu, gdy pojawia się trudność lub granica wyjaśnienia. […] Chodzi o akt stworzenia jako taki – suwerenny akt ustanowienia bytu jako bytu.

Bóg stwarza w całkowitej wolności – nic Go do tego nie przymusza. […] Ponieważ stwarza w suwerennej wolności, obdarza stworzenia rzeczywistą niezależnością. Stworzenia są sobą; mają własne istnienie i działanie, udzieloną im autonomię.

Czy są to jedyne alternatywy: albo Stwórca, albo przyczyny naturalne? […] Stwórca obdarza stworzenia nie tylko istnieniem, lecz także skuteczną zdolnością działania. […] To, co Darwin nazywał „przyczynami wtórnymi”, można doskonale pogodzić z wiarą w stworzenie.

Człowiek potrafi badać własny genom i genom szympansa. Może zainteresować się swoją relacją do szympansa i ją analizować. Ma nawet wolność, by zaprzeczyć, że czymkolwiek się od niego różni. […] Nawet do tego potrzebne są umysł, rozum i wola.

Logos i agape, rozum i miłość, są tworzywem, z którego świat został uczyniony, z którego się składa i przez które jest doprowadzany do doskonałości.

Przejście od naturalizmu metodologicznego do twierdzenia, że wszechświat składa się wyłącznie z materii i energii – że nie ma Boga ani żadnej rzeczywistości nadprzyrodzonej – jest naturalizmem filozoficznym. Oba stanowiska są logicznie rozdzielne, ponieważ można być naturalistą metodologicznym, nie przyjmując naturalizmu jako filozofii. Przykładem są naukowcy będący teistami.

Nauka jest ograniczonym sposobem poznania, mającym ograniczone cele i ograniczony zestaw narzędzi. […] Gdy naukowiec stwierdza, że „człowiek jest wynikiem bezcelowego procesu naturalnego, który nie miał go na uwadze”, przemawia z perspektywy naturalizmu filozoficznego, a nie samej metodologii nauki.

„Istnieje inna część teologii (znana jako «teologia naturalna»), która nie zależy od wiary, lecz dotyczy prawd o Bogu, które mogą być poznane samym rozumem.”

„Odrębne ujęcie przyczynowości, istoty, formy, materii, substancji, atrybutu i innych podstawowych pojęć metafizycznych leży u podstaw wszystkich argumentów Tomasza.”

„Dla Tomasza przyczyna celowa jest «przyczyną przyczyn» […] nie wynika jednak z tego, że każdy działający czynnik zna cel albo nad nim deliberuje.”

„Błędem jest wnioskowanie […] z sukcesu nowożytnej, mechanistycznej i kwantyfikowalnej metody naukowej o fałszywości schematu arystotelesowskiego, który ona zastąpiła.”

„Jeżeli odmawiasz poszukiwania, a nawet uznania istnienia przyczyn celowych, nie jest zaskakujące, że żadnej nie odkryjesz.”

„Mechanistyczne odrzucenie przyczyn celowych, immanentnych mocy i podobnych elementów nie zostało wyprowadzone z nauki, lecz od początku zostało do nauki wczytane.”

„Piąta Droga Tomasza […] różni się od argumentu z projektu Paleya i od ruchu «Inteligentnego Projektu» w kilku kluczowych aspektach.”