Modlitwa głębi jest zarówno relacją z Bogiem jak i dyscypliną pobudzająca jej rozwój. Dyscyplina ta w całości służy relacji. Kontemplacyjna skłonność w kierunku dyscypliny oznacza „robić coś w miłości”
Modlitwa kontemplacyjna
Modlitwę̨ możemy pojmować jako myśli lub uczucia wyrażone słowami, ale to tylko jedno z określeń. W tradycji chrześcijańskiej modlitwa kontemplacyjna uważana jest za czysty dar Boga. Modlitwa ta jest otwarciem umysłu i serca – całej naszej istoty – na Boga, Ostateczną Tajemnicę wykraczającą poza myśli, słowa i uczucia. Poprzez łaskę otwieramy naszą świadomość na Boga, o którym wiemy dzięki wierze, że jest w naszym wnętrzu, bliżej niż oddech, bliżej niż myślenie, bliżej niż akty wyboru – bliżej niż sama świadomość.
MODLITWA GŁĘBI
Modlitwa Głębi jest metodą stworzoną po to, aby wspomagać rozwój modlitwy kontemplacyjnej poprzez przygotowanie naszych władz duchowych i umysłowych na przyjęcie tego daru. Jest to próba zaprezentowania nauczania z dawnych czasów w nowej, uaktualnionej formie. Modlitwa Głębi nie zastępuje innych form modlitwy, lecz rzuca na nie nowe światło i wydobywa głębię ich znaczeń. Jest ona jednocześnie relacją z Bogiem i dyscypliną, która wzmacnia tę relację. Ta metoda modlitwy prowadzi poza poziom rozmowy z Chrystusem w kierunku połączenia z Nim.
PODSTAWY TEOLOGICZNE
Źródłem Modlitwy Głębi, podobnie jak wszystkich metod wiodących do modlitwy kontemplacyjnej, jest zamieszkująca w naszym wnętrzu Trójca: Ojciec, Syn i Duch Święty. Modlitwa Głębi skupia się na pogłębieniu naszej relacji z żyjącym Chrystusem, co zmierza do budowania wspólnot wiary i wiąże ich członków poprzez wzajemną przyjaźń i miłość.
KORZENIE MODLITWY GŁĘBI
Słuchanie Słowa Bożego w Piśmie Świętym (Lectio Divina) jest tradycyjnym sposobem praktykowania przyjaźni z Chrystusem. Jest to sposób słuchania tekstu Pisma Świętego, który przypomina rozmowę z Chrystusem na zaproponowany przez Niego temat. Codzienne spotkanie z Chrystusem i refleksja nad Jego Słowem prowadzi poza powierzchowną znajomość w kierunku postawy przyjaźni, zaufania i miłości. Rozmowa staje się coraz prostsza i przybliża to prostego trwania w jedności. Grzegorz Wielki (VI wiek) w podsumowaniu chrześcijańskiej tradycji kontemplacyjnej określił ten rodzaj modlitwy jako „odpoczynek w Bogu”. Takie było klasyczne rozumienie modlitwy kontemplacyjnej przez pierwsze szesnaście wieków tradycji Chrześcijańskiej
