Ludzie mają potrzebę przestrzegania norm moralnych niezależnie od kultury, w której się wychowali, i regionu, w którym żyją. Wśród tych norm możemy wymienić chociażby lojalność, uczciwość, odwagę. Kryteria oceny czynów ludzkich zależą od trzech elementów: przedmiotu, celu i okoliczności działania. Pierwszy z nich dotyczy tego, czy dany czyn jest dobry, zły czy obojętny. Na przykład odebranie komuś życia jest czynem złym, a pomoc materialna
ofiarowana potrzebującym jest czynem dobrym. Rozum człowieka podpowiada mu, jaki jest dany czyn, a wola decyduje, czy człowiek go wykona.
Drugim kryterium oceny jest zamierzony cel, czyli intencja. Jest to odpowiedź na pytanie „Dlaczego to robię?”. Można modlić się w kościele, aby oddać cześć Bogu, ale można też iść do kościoła, by inni to widzieli. Chociaż ze względu na przedmiot modlitwa sama w sobie jest czymś dobrym, to ze względu na złą intencję traci swoją wartość. Musimy też pamiętać, że nawet jeśli w naszym działaniu przyświeca nam jak najlepsza intencja, to w jej realizacji nie możemy korzystać ze złych środków – cel nie uświęca środków. Intencje nie mają mocy zmiany czynu moralnie złego na dobry.
Trzecim elementem ważnym przy ocenianiu naszych czynów są okoliczności, które możemy opisać, stawiając pytania: „kto?”, „co?”, „gdzie?”, „kiedy?”, „dlaczego?”, „w jaki sposób?”. Okoliczności nie mogą zmienić czynu moralnie złego w dobry (tak samo jak cel). Przyczyniają się jednak do zwiększenia lub zmniejszenia odpowiedzialności moralnej sprawcy. Na przykład w sytuacji, gdy siłą jesteśmy zmuszeni do popełnienia złego czynu, nasza odpowiedzialność maleje, a nawet spada do zera. Czyn jednak sam w sobie pozostaje zły, a odpowiedzialność za jego popełnienie spada na osobę, która nas do niego zmusiła. Podobnie jest, gdy popełniamy jakiś zły czyn pod wpływem panicznego strachu: choć przedmiot czynu pozostaje zły, nasza odpowiedzialność moralna maleje, gdyż czyn ten nie był popełniony w pełnej wolności.