Dzieła kultury wiele mówią o miłości. Są opowieści o pięknym i spełnionym życiu. Są także historie o poszukiwaniu, zagrożeniach, błędach, rozczarowaniach. Generalnie układa się to w dwa spojrzenia na proces kochania: pogańskie – „Mają te same pragnienia i te same niechęci” (Gaius Sallustius) i chrześcijańskie – „Szczęśliwy jest człowiek, który kocha Ciebie, a przyjaciela w Tobie, nieprzyjaciela zaś ze względu na Ciebie. Tylko taki człowiek niczego, co jest mu drogie, nie traci, bo wszyscy są mu drodzy w Tym, którego utracić nie można” (św. Augustyn).

Dostrzegając kryzys niemiłowania i wzrastającej samotności, papież Benedykt XVI napisał encyklikę „Deus caritas est” Zawarte w niej myśli są praktyczną pomocą w odnajdywaniu prawdziwej miłości.

„Miłość Boga wobec nas jest sprawą zasadniczą dla życia i niesie pytania o to, kim jest Bóg i kim my jesteśmy, Mówi się o miłości ojczyzny, o umiłowaniu zawodu, o miłości między przyjaciółmi, o zamiłowaniu do pracy, o miłości pomiędzy rodzicami i dziećmi, rodzeństwem i krewnymi, o miłości bliźniego i o miłości Boga. Jednak miłość między mężczyzną i kobietą, w której ciało i dusza uczestniczą w sposób nierozerwalny i w której przed istotą ludzką otwiera się obietnica szczęścia, wyłania się jako wzór miłości, w porównaniu z nim każdy inny rodzaj miłości blednieje”

Benedykt XVI, Deus caritas est, 2

„Starożytna Grecja miłość nazwała erosem. Stary Testament dwukrotnie używa słowa eros, podczas gdy Nowy Testament nigdy go nie stosuje: z trzech słów greckich, dotyczących miłości – eros, philia (miłość przyjaźni) i agape – pisma nowotestamentowe uprzywilejowują to ostatnie”

Benedykt XVI, Deus caritas est,3

„Złudne wywyższanie ciała może bardzo szybko przekształcić się w nienawiść do cielesności. Wiara chrześcijańska zawsze uznawała człowieka jako byt, w którym duch i materia przenikają się wzajemnie, doświadczając nowej szlachetności. Owszem eros pragnie unieść nas «w ekstazie® w kierunku Boskości, prowadząc nas poza nas samych, lecz właśnie dlatego wymaga ascezy, wyrzeczeń, oczyszczeń i uzdrowień”

Benedykt XVI, Deus caritas est, 5

„Dwa fundamentalne słowa: eros jako określenie miłości «ziemskiej» i agape oznaczające miłość opartą na wierze i przez nią kształtowaną. Obydwa pojęcia są często przeciwstawiane jako miłość «wstępująca» i miłość «zstępująca». Są także inne podobne klasyfikacje, jak na przykład rozróżnienie pomiędzy miłością posesywną [zaborczą] i miłością ofiarną”

BenedyktXVI, Deus caritas est, 1

„«Bóg jest miłością: kto trwa w miłości, trwa w Bogu, a Bóg trwa w nim» (1J 4,16). Słowa te wyrażają istotę wiary: obraz Boga i wynikający z niego obraz człowieka i jego drogi. Święty Jan daje nam zwięzłą zasadę życia: «Myśmy poznali i uwierzyli miłości, jaką Bóg ma ku nam». U początku nie ma decyzji etycznej czy jakiejś wielkiej idei, jest natomiast spotkanie z wydarzeniem, z Osobą, która nadaje życiu nową perspektywę, decydujące ukierunkowanie. Ponieważ Bóg pierwszy nas umiłował, miłość nie jest już przykazaniem, ale odpowiedzią na dar miłości, z jaką Bóg do nas przychodzi!”

Benedyktxvi, Deus caritas est, 1

Otwarcie się na życie miłością gwarantuje poszanowanie godności każdego człowieka. Poszukiwanie równowagi pomiędzy trzema sferami miłości – eros (cielesna), philia (relacyjna), agape (ofiarna) – umacnia proces dojrzewania i rozwoju człowieka. Skutkiem tego stanie się miłość bliźniego polegająca na kochaniu Boga i z Bogiem innych. Spotkanie z Jezusem miłosiernym i przebaczającym otwiera nam drogę pełnej integracji różnych doświadczeń w przyjmowaniu i darzeniu miłością.