Jak żył Piotr Jerzy Frassati

Krótko, bo tylko 24 lata, ale to wystarczyło, żeby zostać „człowiekiem ośmiu błogosławieństw”. Jaki pozostał we wspomnieniach bliskich? Pogodny. Radość i siłę dawał mu Jezus przyjmowany codziennie w Eucharystii.

Pochodził z bogatej rodziny. Jego ojciec był właścicielem dziennika La Stampa i senatorem, a matka – malarką. Troszczyli się o syna, ale nie byli religijni. Nie zawsze go rozumieli. W przeciwieństwie do niego, nie dostrzegali biednych. Dla Piotra pomoc ubogim była spotkaniem z samym Chrystusem.

A pomagał, jak potrafił. Pieniądze na pomoc biednym organizował, odmawiając sobie wygody i przyjemności, np. wybierał rower lub tramwaj, rezygnując z jazdy własnym samochodem, lub zamawiał najtańsze posiłki, gdy jadł na mieście. Czasami wracał do domu bez marynarki czy płaszcza, bo w drodze spotkał biednego człowieka, który marzł, więc Piotr mu je oddawał. Wiedział, że dla biedaka była to sprawa życia i śmierci. Często widziano go z paczkami, w których niósł odzież, lekarstwa, żywność, zabawki i książki dla potrzebujących. Opiekował się także chorymi na zaraźliwe i śmiertelne choroby, bo uważał, że zdrowie należy oddać w służbie tym, którzy go nie mają.

Oprócz tego, że troszczył się o biednych i chorych, miał też pasje życiowe. Lubił pływać, jeździć na rowerze, na nartach i konno oraz wędrować po Alpach. Kochał chodzenie po szlakach, wspinaczkę na ściany i lodowce. W górach kontemplował wielkość Stwórcy.

Nie wstydził się wiary. Często na górskim szlaku lub w pociągu zaczynał głośno odmawiać różaniec. Ludzie, często obcy, dołączali do modlitwy.

Rodzina dopiero po śmierci odkryła Piotra. Rodzice byli zaskoczeni tłumem nieznanych im ludzi na pogrzebie, liczbą kondolencji, kartek i telegramów. Błogosławiony Pier Giorgio Frassati jest patronem młodzieży i studentów, ludzi gór i Akcji Katolickiej

(oprac. na podst.: M. Rabczak, Patron całkiem nowoczesny)