Ury, William, 2004-, Odchodząc od NIE: Negocjowanie od konfrontacji do kooperacji

Gdy ktoś mnie atakuje, to po piersze zaczynam obserwować słasne emocje. Wczęsniej skupiałem się, ale nie aż tak bardzo, jedynie na tym aby je wyrażać i o nich mówić, a teraz gdy następuje atak, to zaczynam obawiać się komunikować swoje uczucia, bo ciągle jeszcze się łudzę, że to nie jest atak, tylko mi sie wydaje oraz, że ten ktoś ma całkowitą rację robiąć mi taki czy inny przytyk, czy stawiając mi rządanie, kóre wyprowadza mnie z równowagi i zaczynam je uważać nie tyle za niedorzeczne, co raczej wszczynające awanturę.
Gdy już widzę, że po drugiej stronie jest podniecenie i narastająca złość, albo długo tlące się zarzewie złości, które teraz , nareszcie dla tej osoby, ma możliwość ujścia, to raczej się wycofuję. Nie powiem, że przerywam kontakt, bo tak się często nie da, choć długofalowo, w dłuższej perspektywie czasu, tak, zrywam kontakt o ile ta złość nie zrodzi czegoś nowego między nami, czegoś wprowadzajacego nas na kolejny, wyższy etap znajomości, dobrego klimatu relacji itp. Jeśli takie perspektywy nie ma, to , tak, odsuwam się , powoli, po cichu.
Czym innym jest związek małżeński. Tu wcześniej było przyrzeczenie, obietnica, że cię nie opuszczę choćby nie wiem co i gdy w tle jest taka obietnica, to tylko "oddalam się" na moment w ciszę, aby po uspokojeniu zająć się ponownie tematem o ile druga strona tego zechce. Gorzej jak nie zechce, to za jakiś czas sprawa wybucha w zwielokrotnionej sile.
Kiedyś pamiętam siebie jako kontratakującego i pamiętam, że zawsze z tego nic dobrego nie wychodziło. Lepiej wychodziło, gdy zaczynałem się bronić ciszą gdy ktoś na mnie atakował. Sam psychicznie z tym czułem się lepiej, zwłaaszcza gdy emocje już opadły, to byłem zwycięscą sam przed sobą samym.
Nie pamiętam siebie jako ustępującego. Bo zawsze kontratak lub zapadnięcie się w ciszę były moją odpowiedzią: NIE. No chyba, że nie miałem racji, ale do tego ciężko zawsze było się przyznać. Uległość, to nie jest moja silna strona

takie sytuacje kiedy zacynam szybciej reagować niż myśleć dzieja się np. za kierownicą lub na motocyklu, tam gdzie wchodzi zagrożenie życia lub jakaś szkoda. Na fotelu, czy za biurkiem kiedy otrzymuje telefon to mam bardziej komfortowe warunki aby właściwie zareagować.
To prawda, że impertynencja lub jakieś inne złe zachowanie drugiej osoby staje się barierą nie do pokonania. Jego/jej twarz, ton nie nastrajają aby myśleć że ją/jego rozumiem/kocham. Jeszcze gdy jestem zmęczony może dojść do szybkiej wymiany zdań ze wzajemnym poranieniem się.

zauważam, że działam automatycznie, kiedy nie jestem w stanie przypomnieć sobie mijających ostatnich chwil, tracę w nich zainteresowanie; ogólnie mówiąc w takim momencie bardzo mało rzeczy/spraw mnie interesuje, czasem łącznie z tym, że nie interesuje mnie ból mojego ciała, którego uszkodzenia mogę dostrzec dopiero po chwili lub po dłużym czasie (to zależy od intensywności podniecenia emocjonalnego). Ni rejestruję tonu głosu ani napięcia ciała. Zwram jednak uwagę na swoją szybkość mówienia i myślenia, z któych to myśli układam słowa, ale nie dzieje się to przez wcześniejszą ich filtrację, czy dobieranie właściwszych/precyzyjniejszych. Trochę nie liczę się z rozmówicą, a już z pewnością gdy zagrożone jest życie, moje lub czyjeś. W innych sytuacjach słucham, rozmówcy, ale do czasu kiedy tylko zrozumiem co chce wyrazić, często nie dając jemu dokończyć i samemu kończąc jego wypowiedź w swojej głowie. Oskarżenia wobec rozmówcy powstają w głowie mimowolnie i to juz zależy od natężenia emocjonalnego, czy te oskarżenia wyrażam słownie lub czynem lub nie.

moje "wyjście na galerię" odzwierciedla moje milczenie, wyjście (opuszczenie miejsca, w kórym doznałem wstrząsu/ciosu emocjonalnego). i to może byc spacer, może tym byc bieganie, nawet modlitwa o ile kończy się uwielbieniem (bo jeśli tylko tłumieniem potoku myśli, to to chyba nie modlitwa, ale gdy mimo wszystko, nieco na siłę próbuję uwilebiać Boga, to to chyba moge nazwać modlitwą). Oddechy, robinie notatek odłożenie odpowiedzi do następnego dnia - to takie książkowe rozwiązania, które mi nie przychodzą z automatu, ale po głębszym zastanowieniu. Najszybciej, z tych na pierwszy rzut głowy, niedorzecznych rozwiązań, przychodzi mi odłożenie odpowiedzi na kolejny dzień, to niejako dzieje się samo, przez to, że najpierw wpadam w zadumę, która często nie jest chwilą, ale nieco dłuższym okresem. Potem zaczynam się cieszyć, że od razu nie zareagowałem i wykorzystywać ten mechanizm, czekając niejako na kolejne natchnienia lub stany mojego umysłu/myśli/uczuć. Gdy już widzę, że zaczynam żyć czymś innym chcę/muszę podsumować to co się stało przez wewnętrzne postanowienie: w tej sprawie zrobię tak i tak, zapamiętuję to i zajmuje się innymi rzeczami. Gdy wydaje mi się, że nabrałem jakiegoś dystansu wobec wcześniejszego wydarzenia, wracam i wykańczam je, lub ponownie się w nie angażuję.
Od jakiegoś czasu, raz po raz stosuję notatki głosowe opisujące to co się wydarzyło oraz stany swojego umysłu oraz swoich emocji. Nie widzę, aby tomiało jakieś bezpośrednie przełożenie na jakieś korzysci odczuwalne tu i teraz. Raczej przez doświadczenia innych wiem, że ma to długosiężne działanie, które skutki/korzyści przyjdą do mnie później.

jest to dosyc złożony temat, bo różne sa przerwania rozmowy. Zacznę od tego, kórego ostatnio się uczę: a mianowicie kiedy to widzę, że dana osoba nie jest warta mojej miłości jaką mam dla niej. Dziwnie to brzmi. ale nie chodzi o jej godność, bo jest taka sama jak moja, ale bardziej o ekspresję moję miłości przez zaciekawienie jej sprawami, współprzeżywanie jej radości, współuczestniczenie w jej życiu. Wprowadzam tu ciszę/milczenie gdy dochodzi na polu wzajemnych stosunków do skaleczenia lub rany. Pomimo tego, ze nadal ta osobe kocham, szanuję i uczę się jej przebaczyć, to jednak więcej milczę, bo nie okazywanie zranienia/skaleczenia doprowadza do mojego współuczestniczenia w jej dziele, tzn. nie dając znać, że ta osoba mnie zraniła daję sygnał, że wszystko jest w porządku i tak naprawdę, ta osoba może w ogóle nie zdawać sobie sprawy, z tego co zrobiła, a więc niejako powoduję, że jej sumienie się neutralizuje w tycm zakresie, bo jeśli nawet jej coś wewnętrzenie wyrzuca, że zrobiła źle, to moja reakcja to zakłuca i wprowadza dysinformację, a przez to , niejako, współuczestniczę w złu. Nie chcę tego, a więc się odsuwam i milczę.
Milczenie jako ucieczka: gdy nie mam pojęcia co się dzieje i to zarówno pod względem intelektualnym jak i emocjonalnym, wtedy uciekam w milczenie. Co do karania drugiej osoby milczeniem, to miałem takie period w swoim życiu, że to perfidnie (z całą świadomością) stosowałem. Teraz wiem, że jest to narzędzie przemocowe i wstydzę się go. Ale już nawet unikanie spojrzenia drugiej osoby podczas rozmowy to już jest element milczenia. Pomimo tego, że mówię do danej osoby, ale jednak nie kieruje na nia wzroku, to znaczy, że mój przekaz nie jest pełny, że nie chcę pełnej wymiany informacji miedzy nami, że jedynie interesuje mnie sucha treść jej wypowiedzi, a nie interesują mnie jej emocje , kóre mógłbym wyczytać z wyrazu twarzy tej osoby. Ponownie stosuję przemoc w połowicznym milczeniu - same słowa. Podobnie jest z moim przekazem: same słowa bez patrzenia jaki wywołują efekt i dostosowywanie słów do reakcji drugiej osoby. Nie, liczę się tylko ja i to co ja mam do powiedzenia w danej chwili. To ponownie jest działanie przemocowe.
Uczciwa przerwa powinna wyglądać następująco: należałoby w pełni być komunikatywnym, tzn. przekazć pełną informację o swoim stanie emocji i umysłu, po czym zakomunikować, że juz znam siebie w tym stanie i wiem, że potrzebuję czasu - trudno określić jak długiego - kiedy uspokoję myśli i uczucia i wtedy wrócę do rozmowy, jeśli ta druga strona na to pozwoli, tego zechce.

myślę, że natychmiastowe reagowanie w sytuacja stresowych, emocjonalnych to kwestia doświadczenia, tzn. bliższego poznania siebie samego., na ile mogę sobie saufać, na tyle moge sobie pozwolić na pierwsza reakcję, po której i tak powinno - na chwilę obecną tak myślę - nastąpić delikatne wycofanie. Na tej pierwszej reacji potem można cos budować, bo sam brak reakcji jest już też reakcją, pewną odpowiedzią, np. taką, że sobie nie radzimy ze stresującymi sytuacjami, a więc wyznacząja pewien poziom wzajemnych relacji: wrażliwy, uczuciowy, delikatny. Każdy z nas taki jest, ale nie kazdy potrafi te sfery swoje ja nazywać, opisywać i o nich mówić, a to dopiero może mieć realny wpływ na ich łagodzenie, wzrost. Tłumienie sfery uczuć może prowadzić, raczej śmiem twierdzić, prowadzi do dewiacji. Odpowiadam za swoje uczucia w chwili kiedy postanawiam o nich nie mówić, nie "wywlekać" ich na zewnątrz. Jeśli mam świadomość czychających za tym zagrożeń, to moja odpowiedzialność nawet jest tym wieksza: wiem i trzymam to w sobie, bo ... ciężko mi znaleźć uzasadnienie, bo wstydze się o tym mówić. Do tego należałoby dorosnąć, aby przełamać wstyd. W ogóle jest wiele kwestii w których dostrzec można rozwój w sferze emocjonalnej. Dokonuje się on na tym polu nieustannie i chyba dopiero przestanie się dokonywać "5 minut po śmierci". Sama świadomość tego procesu jest juz sukcesem. Mam wolność w tym, co zrobię z ta wiedzą, czy ją zbadam i przyjmę jako swoją oraz kolejnym krokiem będzie zaprzęgnięcie tej wiedzy do działania, przekucie w działanie, czy jednak zbagatelizuję, zrelatywizuję sprawę i odłożę na półkę, na tak zwane "jutro". Tu jest moja wolność a zarazem odpowiedzialność, co z tym zrobię.
Natychmiastowe, spontaniczne działanie w reacji na czyjeś słowa/działnie wywołujące stres/emocje/podniecenie z pewnościa ma sens, ale w sytuacjach kryzysowych, gdzie jest zagrożone zdrowie, życie cielesne ale i to emocjonalne, duchowe. Tak duchowe, bo tu stąpamy po polu gdzie z sfery cielesnej przechodzimy w świat ducha, w świat duszy ludzkiej, do której z pewnościa należy cała rzeczywistośc emocjonalna, ale i kognitywna, kóre w sumie się zazębiają, ale jedna jest szybsza (emocjonalna) od drugiej - jak skrzynia biegów ręczna i automatyczna, gdzie w pierwszej musisz usłyszeć świadomie lub - w przypadku zawodowych rajderów - podświadomie podjąć decyzję zmiany biegów, a przy skrzyni kiegów automatycznej (szybszej) wszystko dokonuje się bezwiednie (emocje) - takie porównanie, lajtowe, na szybkiego.