Omówienie źródła
Wykorzystane w książce „Projektowani”, rozdziały: 10, 11, 12. Przypisy: 62, 63, 71, 75, 87.
Projektowani
Pełny widok tekstowy: wszystkie sekcje są rozwinięte i znajdują się w jednym dokumencie HTML.
John D. Barrow, Frank J. Tipler, The Anthropic Cosmological Principle, przedmowa John A. Wheeler, Oxford: Clarendon Press; New York: Oxford University Press, 1986.
727 stron PDF. Kopia obejmuje metrykę, przedmowę Johna A. Wheelera, przedmowę autorów, oryginalny spis, dziesięć rozdziałów z odsyłaczami bibliograficznymi oraz indeks na drukowanych s. 683–706. Końcowa strona indeksu zawiera hasła do litery Z. Paginacja drukowana jest odrębna od numeracji stron PDF.
Monografia bada związek między własnościami Wszechświata a warunkami powstania obserwatorów. Autorzy rozpoczynają od historii argumentów z projektu, teleologii i poglądów na miejsce człowieka w przyrodzie. Następnie rozróżniają słabą i silną zasadę antropiczną oraz przedstawiają odmiany partycypacyjną i finalną. Zależności między stałymi fizycznymi, wymiarowością przestrzeni, wiekiem kosmosu i istnieniem życia analizują w kontekście fizyki atomowej, ewolucji gwiazd oraz kosmologii. Osobne partie dotyczą interpretacji mechaniki kwantowej, warunków brzegowych modeli kosmologicznych i znaczenia własności wody, węgla oraz innych pierwiastków dla biochemii. Rozważania o inteligencji pozaziemskiej prowadzą do argumentów dotyczących podróży międzygwiazdowych i kolonizacji. Ostatni rozdział omawia przyszłość materii, możliwości przetwarzania informacji i hipotetyczne przetrwanie życia w odległej przyszłości, łącznie z modelem Punktu Omega. Wywód łączy historię idei z analizą matematyczną; rozbudowane hipotezy finalne są przedstawiane jako propozycje autorów, a nie ustalone wyniki obserwacji.
zasada antropiczna; kosmologia; stałe fizyczne; subtelne dostrojenie; teleologia; argument z projektu; historia idei; mechanika kwantowa; biochemia życia; życie pozaziemskie; przyszłość Wszechświata; Punkt Omega
Wykorzystane w książce „Projektowani”, rozdziały: 10, 11, 12. Przypisy: 62, 63, 71, 75, 87.
Index
John C. Lennox, Czy nauka pogrzebała Boga?, s. 144–146 (omówienie „przypadku”
jako wyjaśnienia fine-tuningu).
Projektowani v11, rozdział 10 „To UFO ludki”, s. 84, przypis 62
Przed ostatecznym drukiem porównać cytat i numer strony z egzemplarzem źródłowym.
PLUTON EGZEKUCYJNY – przeżycie domagające się wyjaśnienia • NIEDOSYT WYJAŚNIENIA – przypadek jako intelektualne minimum Pierwsza możliwość jest najprostsza: wszechświat może być dziełem czystego przypadku. Innymi słowy, trafiliśmy na wyjątkowo szczęśliwy los w niewyobrażalnie wielkiej kosmicznej loterii62 . Wszystkie podstawowe stałe
Projektowani v11; rozdział 10; przypis 62; barrow-tipler-anthropic; opracowanie
John D. Barrow, Frank J. Tipler, The Anthropic Cosmological Principle (Oxford:
Oxford University Press, 1986), s. 16: „What we can expect to observe must be
restricted by the conditions necessary for our presence as observers.”
Projektowani v11, rozdział 10 „To UFO ludki”, s. 84, przypis 63
Przed ostatecznym drukiem porównać cytat i numer strony z egzemplarzem źródłowym.
intuicyjna (bo w końcu liczby opisujące wszechświat są nadzwyczaj „trafione”), zwolennicy podejścia czysto naturalistycznego mówią: “Gdyby było inaczej, nie byłoby nas tutaj, żeby się nad tym zastanawiać.” To tak zwana zasada antropiczna w swojej najsłabszej postaci – przypomina ona, że nasze istnienie wymusza pewne właściwości wszechświata, bo tylko w gościnnym dla życia kosmosie mogą pojawić się istoty zdolne zadawać pytania63 . Nie
Projektowani v11; rozdział 10; przypis 63; barrow-tipler-anthropic; opracowanie
John B. Barrow, Frank J. Tipler, The anthropic cosmological principle, (New York:
Oxford University Press, 1986), s. 259: „ Yet some have done so and there have been
many intriguing attempts to deduce the expediency or inevitability of a three
dimensional world from the general structure of the physical laws themselves..”
Projektowani v11, rozdział 10 „To UFO ludki”, s. 91, przypis 71
Przed ostatecznym drukiem porównać cytat i numer strony z egzemplarzem źródłowym.
wszechświat nadawał się do zamieszkania. W tradycji religijnej oczywiście to miejsce zajmuje Bóg Stwórca. Trzeba jednak podkreślić, że w kontekście naukowym niekoniecznie musi chodzić o Boga w rozumieniu teologicznym – po prostu o jakiś rozumny początek, źródło celowości we wszechświecie. Zwolennicy tej interpretacji wskazują, że fine-tuning kosmosu wręcz woła o wskazanie na celowe działanie71 . Jeżeli zobaczysz na plaży napis wielkimi
Projektowani v11; rozdział 10; przypis 71; barrow-tipler-anthropic; opracowanie
J. D. Barrow, F. J. Tipler, The Anthropic Cosmological Principle (Oxford: OUP,
1986), s. 19–20 (rozdz. „Introduction”): „Observers like ourselves obviously can exist
only in that subset containing universes consistent with the evolution of carbon-based
life.”; s. 250 (sekcja o „ensemble of possible universes”): „…only in certain universes
… are the conditions suitable for the existence of life, and unless that condition is
fulfilled there will be no observers.”
Projektowani v11, rozdział 11 „Wszechświatów bez liku?”, s. 99, przypis 75
Przed ostatecznym drukiem porównać cytat i numer strony z egzemplarzem źródłowym.
gwiazdy, planety i żywe istoty. W takim ujęciu nie powinniśmy się dziwić, że obserwujemy tak wyjątkowo dopasowany do nas kosmos – tylko w takim mogliśmy się pojawić. Multiversum w pewnym sensie rozszerza zasadę antropiczną: nasz świat jest przyjazny życiu, ponieważ spośród niezliczonych światów tylko w takim warunku mogą istnieć obserwatorzy zadający pytania.
Projektowani v11; rozdział 11; przypis 75; barrow-tipler-anthropic; opracowanie
Barrow, J. D. i Tipler, F. J., The Anthropic Cosmological Principle, Oxford, Oxford
University Press, 1986.
Projektowani v11, rozdział 12 „Zachwyt nad ładem świata”, s. 111, przypis 87
Przed ostatecznym drukiem porównać cytat i numer strony z egzemplarzem źródłowym.
życia. Z drugiej strony nie brakuje jednak głosów studzących taki entuzjazm. Sceptycy argumentują, że nasze zdziwienie jest nielogiczne – przecież gdyby warunki nie sprzyjały życiu, to nie byłoby nas tu, żeby się dziwić. W nauce argument ten funkcjonuje jako tzw. zasada antropiczna, sformułowana m.in. przez Johna Barrowa i Franka Tiplera87. W słabej wersji głosi ona po prostu,
Projektowani v11; rozdział 12; przypis 87; barrow-tipler-anthropic; opracowanie