Lennox, John C., 2026-My story

Omówienie źródła

Fragment rozpoczyna się od spotkania z Peterem Reichholfem, Austriakiem formalnie należącym do Kościoła katolickiego, który wcześniej zetknął się w Stanach Zjednoczonych z ewangelikalnym przepowiadaniem. Po powrocie do Austrii Peter zastanawia się, czy pozostać w Kościele katolickim, aby zachować wiarygodność wobec rodziny i sąsiadów, czy też wystąpić z niego, ponieważ uznał, że katolicyzm nie głosi zbawienia „jedynie z łaski, jedynie przez wiarę i jedynie w Chrystusie”.

Lennox zachowuje początkowo dużą ostrożność. Odmawia podjęcia decyzji za Petera, przypomina, że udzielający rady może się mylić, i pozostawia rozmówcy odpowiedzialność przed Bogiem. Ten element jest ważny dla życzliwej rekonstrukcji stanowiska autora. Lennox nie przedstawia siebie jako nieomylnego arbitra cudzej drogi religijnej.

Następnie odróżnia katolików od katolickiego systemu doktrynalnego. Przyznaje, że znał wielu autentycznych chrześcijan katolickich i część z nich zaliczał do swoich przyjaciół. Jego zastrzeżenia dotyczą tego, co uważa za oficjalne nauczanie oraz praktykę Kościoła.

Jako ilustrację przywołuje wcześniejszą podróż pociągiem przez Austrię i rozmowę z grupą zakonnic. Lennox przedstawił im swoje przekonanie, że dzięki zaufaniu Chrystusowi już otrzymał przebaczenie, życie wieczne oraz pewność przyszłego zbawienia. Następnie zacytował kanon 14 Dekretu o usprawiedliwieniu Soboru Trydenckiego i uznał, że potępia on stanowisko reprezentowane przez niego samego. Zakonnice — według jego relacji — miały potwierdzić, że człowiek nie może być pewny zbawienia, lecz powinien korzystać z sakramentów i mieć nadzieję na uzyskanie Bożej przychylności.

Na tej podstawie Lennox formułuje dwa zasadnicze zarzuty. Po pierwsze, katolicka praktyka ma jego zdaniem sprawiać wrażenie, że zbawienie jest częściowo zdobywane przez zasługujące uczynki. Po drugie, odprawianie kolejnych Mszy interpretuje jako powtarzanie ofiary Chrystusa, co uważa za sprzeczne z nauką Listu do Hebrajczyków o jednej ofierze dokonanej raz na zawsze.

Własne stanowisko ujmuje według klasycznej perspektywy ewangelikalnej. Zbawienie zostaje przyjęte przez wiarę i nie jest zapłatą za uczynki. Dobre czyny pozostają koniecznym owocem oraz świadectwem autentycznej wiary, lecz nie są podstawą Bożego przyjęcia człowieka. Lennox łączy w ten sposób Ef 2 z Jk 2: uczynki nie powodują zbawienia, ale wiara pozbawiona uczynków jest martwa. Odwołania biblijne i źródło trydenckiego cytatu zostały wskazane w przypisach do rozdziału.

Peter ostatecznie wystąpił z Kościoła katolickiego i zaangażował się w rozwój wspólnot ewangelikalnych. Lennox przedstawia późniejsze owoce jego działalności jako potwierdzenie słuszności obranej drogi.

Fragment ma charakter autobiograficzny, wyznaniowy i apologetyczny. Jest cennym źródłem do poznania samego Lennoxa, jego hermeneutyki oraz powodów jego dystansu wobec katolicyzmu. Nie stanowi natomiast wystarczającego źródła do ustalania tego, czego rzeczywiście naucza Kościół katolicki o usprawiedliwieniu, zasłudze i ofierze eucharystycznej.