Omówienie źródła
Podsumowanie artykułu
Autorzy proponują pojęcie „informacji funkcjonalnej” jako miary złożoności systemu zdolnego do wykonywania określonej funkcji. Dla danego systemu i poziomu funkcji informacja funkcjonalna jest definiowana przez wzór: I(Ex) = -log2[F(Ex)], gdzie F(Ex) oznacza odsetek wszystkich możliwych konfiguracji systemu, które osiągają funkcję na poziomie większym niż zadany próg.
W praktyce chodzi o to, by mierzyć, jak bardzo nieprawdopodobne jest przypadkowe uzyskanie danego poziomu funkcjonalności. Im mniej konfiguracji spełnia dane kryterium, tym większa informacja funkcjonalna.
Autorzy ilustrują to na przykładach sekwencji liter, sztucznego życia i biopolimerów. W każdym z tych przypadków obserwują, że dla jednej funkcji może istnieć kilka odrębnych rozwiązań o różnych maksymalnych poziomach skuteczności, co prowadzi do skokowych zmian w wykresach zależności informacji od stopnia funkcji.
Tekst ma znaczenie metodologiczne, ponieważ pokazuje sposób ilościowego opisu złożoności emergentnej w systemach biologicznych i innych systemach złożonych, bez redukowania ich wyłącznie do samej długości sekwencji czy prostych miar statystycznych.