Pracownia poszukiwań
Sesboue, 2001 – Historia dogmatów 233-354
Pełny widok tekstowy: wszystkie sekcje są rozwinięte i znajdują się w jednym dokumencie HTML.
Opis bibliograficzny
Vittorino Grossi, Bernard Sesboüé, „Łaska i usprawiedliwienie: od świadectwa Pisma Świętego do końca Średniowiecza” i „Łaska i usprawiedliwienie: od Soboru Trydenckiego do epoki współczesnej”; L. F. Ladaria, „Natura i nadprzyrodzoność”, w: Historia dogmatów, t. II: Człowiek i jego zbawienie, rozdz. 5–7, s. 233–353. Metryka polskiego wydania niepotwierdzona w wyciągu.
Zakres dostępnej kopii
121 stron PDF, druk s. 233–353: rozdziały 5–7 z tomu Człowiek i jego zbawienie. Rozdz. 5: PDF 1–48, druk 233–280; rozdz. 6: PDF 49–88, druk 281–320; rozdz. 7: PDF 89–121, druk 321–353. Koniec zawiera podsumowanie rozdziału 7. To wybór trzech rozdziałów, nie cały tom i nie tylko rozdział pierwszy wymieniony w nazwie pliku.
Układ dostępnego wyciągu — wykaz opracowany na podstawie nagłówków i stron pliku:
Autorski wykaz rozdziałów obecnych w wyciągu (nie oryginalny spis całego tomu):
Rozdział piąty. Łaska i usprawiedliwienie: od świadectwa Pisma Świętego do końca Średniowiecza — V. Grossi i B. Sesboüé; druk s. 233–280; PDF 1–48.
Rozdział szósty. Łaska i usprawiedliwienie: od Soboru Trydenckiego do epoki współczesnej — V. Grossi i B. Sesboüé; druk s. 281–320; PDF 49–88.
Rozdział siódmy. Natura i nadprzyrodzoność — L. F. Ladaria; druk s. 321–353; PDF 89–121.
Streszczenie treści
Wyciąg obejmuje trzy rozdziały historii dogmatu dotyczące łaski, usprawiedliwienia oraz relacji natury do nadprzyrodzoności. Grossi i Sesboüé rozpoczynają od semantyki biblijnej, a następnie śledzą rozwój doktryny do średniowiecza. Szczególne miejsce zajmuje Augustyn, jego polemika z pelagianami oraz rozróżnienie wolnej woli i wolności; łaska ujmowana jest jako dar i relacja człowieka z Bogiem. Drugi rozdział prowadzi od późnej scholastyki i Reformacji przez trydencki dekret o usprawiedliwieniu do sporów o pomoc Bożą oraz współczesnych dialogów ekumenicznych. Podejmuje pytanie, jak zachować bezinteresowność zbawienia i rzeczywiste współdziałanie człowieka. Ladaria bada następnie historię pojęć natury i nadprzyrodzoności: tradycję patrystyczną, scholastykę, hipotezę czystej natury oraz propozycje de Lubaca, Rahnera i Balthasara. Zakończenie podkreśla jedność faktycznego powołania człowieka do wspólnoty z Bogiem, przy nieredukowalnej darmowości stworzenia i łaski. Rozdziały zawierają wskazówki bibliograficzne i obszerne przypisy. Opis oparto na wstępach, końcach oraz wybranych partiach historycznych i doktrynalnych; nie zastępuje pełnej lektury ani porównania wszystkich stanowisk omawianych przez autorów.
Hasła tematyczne
łaska; usprawiedliwienie; Augustyn; pelagianizm; wolna wola; Sobór Trydencki; Reformacja; natura i nadprzyrodzoność; czysta natura; Henri de Lubac; Karl Rahner; antropologia teologiczna
Fiszki
Brak opublikowanych fiszek.