Pracownia poszukiwań
Pius XII, 1950- Humani Generis
Pełny widok tekstowy: wszystkie sekcje są rozwinięte i znajdują się w jednym dokumencie HTML.
Opis bibliograficzny
Pius XII, Humani generis, encyklika z 12 sierpnia 1950 r.; posiadana wersja angielska: Concerning Some False Opinions Threatening to Undermine the Foundations of Catholic Doctrine, Libreria Editrice Vaticana.
Zakres dostępnej kopii
Pełny angielski tekst encykliki w PDF, dziewięć stron, 44 numerowane punkty i przypisy. Paginacja 1–9 dotyczy tego pliku. Nie jest to polski przekład, mimo polskiego kontekstu katalogu.
Streszczenie treści
Encyklika krytycznie rozpatruje wybrane nurty filozoficzne i teologiczne oraz ich wpływ na nauczanie katolickie. Broni możliwości poznania Boga rozumem, trwałej prawdziwości dogmatów i znaczenia wypracowanej terminologii, dopuszczając jej doskonalenie bez zmiany treści wiary. Omawia rolę Magisterium, korzystanie z Pisma i Tradycji, natchnienie oraz zasady egzegezy. Podkreśla przydatność filozofii Tomasza z Akwinu i realistycznych zasad poznania. W końcowej części przechodzi do problemów przyrodniczych: pozwala na poważną dyskusję specjalistów nad pochodzeniem ludzkiego ciała z uprzednio istniejącej materii żywej, pod warunkiem zachowania nauki o bezpośrednim stworzeniu duszy przez Boga. Odmiennie traktuje poligenizm ze względu na jego trudną do pogodzenia relację z przekazywaniem grzechu pierworodnego. Wskazuje też szczególny, wymagający dalszego badania charakter historyczny pierwszych rozdziałów Księgi Rodzaju. Dokument służy do badania teologii połowy XX wieku, zasad rozwoju doktryny i historii katolickiej debaty o ewolucji.
Hasła tematyczne
Humani generis; Pius XII; Magisterium; rozwój dogmatów; filozofia Tomasza z Akwinu; poznanie Boga; natchnienie Biblii; ewolucja; monogenizm i poligenizm; dusza duchowa; grzech pierworodny; Księga Rodzaju
Spis treści
37. In the matter of polygenism, however, the faithful do not enjoy the same liberty. They cannot embrace the opinion that after Adam there existed true men who did not take their origin through natural generation from him as from the first parent of all, or that Adam represents a certain number of first parents. It is said not to be apparent how such an opinion could be reconciled with revealed truth and with the doctrine of original sin, which proceeds from a sin actually committed by an individual Adam and is transmitted to all by generation.
Fiszki (2)
AD-KKK-01 — Pierwotna harmonia, zranienie natury i spełnienie człowieka w chwale
Stały link do fiszkiCzytam autora
Fragment źródłowy w kontekście
Katechizm opisuje najpierw człowieka w raju, następnie skutki grzechu Adama dla jego potomków, a w wykładzie o życiu wiecznym — spełnienie człowieka w komunii z Bogiem. Poniższe fragmenty pochodzą z odrębnych miejsc tekstu. Ich zestawienie pozwala odróżnić pierwotną sprawiedliwość, kondycję po upadku i szczęśliwość nieba.
1. Człowiek w raju — KKK 374–376
374 Pierwszy człowiek nie tylko został stworzony jako dobry, lecz także ukonstytuowany w przyjaźni ze swoim Stwórcą oraz w harmonii z sobą samym i otaczającym go stworzeniem. Stan ten przewyższy jedynie chwała nowego stworzenia w Chrystusie.
375 Kościół, interpretując w autentyczny sposób symbolizm języka biblijnego w świetle Nowego Testamentu i Tradycji, naucza, że nasi pierwsi rodzice Adam i Ewa zostali ukonstytuowani w stanie „świętości i sprawiedliwości pierwotnej”. Tą łaską świętości pierwotnej było „uczestnictwo w życiu Bożym”.
376 Promieniowanie tej łaski umacniało wszystkie wymiary życia człowieka. Dopóki człowiek pozostawał w zażyłości z Bogiem, nie miał ani umierać, ani cierpieć. Wewnętrzna harmonia osoby ludzkiej, harmonia między mężczyzną i kobietą, a wreszcie harmonia między pierwszą parą i całym stworzeniem konstytuowała stan nazywany „pierwotną sprawiedliwością”.
2. Zranienie natury i działanie chrztu — KKK 405
Chociaż grzech pierworodny jest grzechem własnym każdego, to jednak w żadnym potomku nie ma on charakteru winy osobistej. Jest pozbawieniem pierwotnej świętości i sprawiedliwości, ale natura ludzka nie jest całkowicie zepsuta: jest zraniona w swoich siłach naturalnych, poddana niewiedzy, cierpieniu i władzy śmierci oraz skłonna do grzechu (ta skłonność do zła jest nazywana „pożądliwością”). Chrzest, dając życie łaski Chrystusa, gładzi grzech pierworodny i na nowo kieruje człowieka do Boga, ale konsekwencje tego grzechu dla osłabionej i skłonnej do zła natury pozostają w człowieku i wzywają go do walki duchowej.
3. Najwyższe i ostateczne szczęście — KKK 1024
To doskonałe życie z Trójcą Świętą, ta komunia życia i miłości z Nią, z Dziewicą Maryją, aniołami i wszystkimi świętymi, jest nazywane „niebem”. Niebo jest celem ostatecznym i spełnieniem najgłębszych dążeń człowieka, stanem najwyższego i ostatecznego szczęścia.
4. Relacja zbawionych do innych ludzi — KKK 1029
Święci w chwale nieba nadal wypełniają z radością wolę Bożą w odniesieniu do innych ludzi i do całego stworzenia. Już królują z Chrystusem; z Nim „będą królować na wieki wieków” (Ap 22, 5).
Lokalizacja w źródle
Katechizm Kościoła Katolickiego, tekst polski w pliku: JanPaweł II,1992-Katechizm Kosciola Katolickiego.pdf. Kopia elektroniczna liczy 201 stron; nie zawiera kompletnej metryki pozwalającej jednoznacznie ustalić konkretne wydanie drukowane. Nie przypisuje się jej domyślnie wydawcy ani paginacji książkowej. Podstawową lokalizacją są numery punktów KKK.
KKK 374–376: część pierwsza, dział drugi, rozdział pierwszy, artykuł pierwszy, paragraf 6 „Człowiek”, część IV „Człowiek w raju”; strona techniczna PDF 28. Kontekst: KKK 374–379.
KKK 405: paragraf 7 „Upadek”, część III, podtytuł „Konsekwencje grzechu Adama dla ludzkości”; PDF 30. Kontekst: KKK 402–409.
KKK 1024 i 1029: część pierwsza, dział drugi, rozdział trzeci, artykuł dwunasty „Wierzę w życie wieczne”, część II „Niebo”; PDF 76. Kontekst: KKK 1023–1029.
W polu „Strona techniczna pliku PDF” wpisać 28. Scalono wyrazy przeniesione między wierszami i pominięto wyłącznie numery odsyłaczy do przypisów. Zachowano numery punktów i odwołanie biblijne. Tekst jest polski, więc osobny przekład nie jest potrzebny.
Rozumiem fragment
Pierwotna harmonia jest związana z łaską
Katechizm wiąże pierwotną świętość z uczestnictwem w życiu Bożym. Z tej perspektywy integralność pierwszych ludzi obejmuje ich relację z Bogiem, wewnętrzny porządek, więź między nimi oraz stosunek do stworzenia. Brak cierpienia i śmierci zostaje przedstawiony w związku z zażyłością z Bogiem, a nie jako samodzielna właściwość opisana językiem biologii.
Zranienie nie oznacza unicestwienia dobra natury
KKK 405 jednocześnie mówi o realnym osłabieniu człowieka i zaprzecza całkowitemu zepsuciu jego natury. Rozróżnia też osobisty czyn pierwszego człowieka od sytuacji jego potomków. Grzech pierworodny jest ich własnym stanem pozbawienia pierwotnej świętości, ale nie jest ich osobiście popełnioną winą. To rozróżnienie przygotowuje poprzedzający punkt 404: chodzi o grzech „zaciągnięty”, a nie „popełniony”, o stan, a nie akt.
Łaska udzielona w chrzcie nie usuwa od razu wszystkich następstw upadku
Ten sam punkt wskazuje, że po zgładzeniu grzechu pierworodnego pozostają słabość natury i wezwanie do walki duchowej. Wewnętrzne odnowienie człowieka i całkowite ustanie cierpienia nie są więc w tym wykładzie tym samym wydarzeniem. Dla części artykułu poświęconej łasce jest to rozróżnienie podstawowe.
Chwała przekracza stan początkowy
Już KKK 374 zaznacza wyższość chwały nowego stworzenia w Chrystusie nad pierwotną harmonią. Niebo nie jest zatem opisane jedynie jako powrót do sytuacji sprzed grzechu. Jest ostatecznym spełnieniem człowieka w komunii życia i miłości z Bogiem. KKK 1029 dodaje, że szczęśliwość ta nie odcina świętych od innych ludzi: nadal odnoszą się do nich zgodnie z wolą Bożą i z radością.
Ważne zastrzeżenie
Przytoczone miejsca nie zawierają biologicznego modelu upadku, rekonstrukcji genomu Adama ani ilościowej miary pogarszania się kondycji człowieka. Opisu zranienia natury nie należy więc przedstawiać jako katechizmowego potwierdzenia konkretnej teorii genetycznej.
KKK 1029 nie wyjaśnia szczegółowo, co zbawieni wiedzą o potępionych i jak poznają poszczególne ziemskie wydarzenia. Ustala pozytywną relację świętych do woli Bożej i innych ludzi. Szczegółowa kwestia poznania potępionych wymaga odrębnych źródeł.
Zaplecze redakcyjne
Jak wykorzystać w tekście
Fiszka może stanowić podstawowy punkt odniesienia dla rozdziałów o pierwotnej integralności, następstwach upadku i stanie chwały. Pomaga zachować w artykule trzy odrębne perspektywy: człowieka niewinnego, człowieka zranionego grzechem oraz człowieka zbawionego.
W odniesieniu do pytania tytułowego można wyprowadzić następujący wniosek interpretacyjny: przy założeniu, że Adam należy do zbawionych, jego stan należy rozpatrywać przede wszystkim w świetle nauki o szczęśliwości nieba, a nie wyłącznie przez rekonstrukcję jego kondycji przed upadkiem. To zastosowanie wykładu Katechizmu do problemu artykułu, nie osobna wypowiedź KKK o przeżyciach Adama.
Dla pojęcia „entropii duchowej” właściwym odniesieniem mogą być opisane tu utrata harmonii i zranienie natury. Sam termin pozostaje jednak propozycją interpretacyjną autora artykułu, a nie terminem przytoczonych punktów Katechizmu.
PV11-180 — Pius XII wyklucza stanowisko poligenizmu
Stały link do fiszkiCzytam autora
Fragment źródłowy w kontekście
37 [...] For the faithful cannot embrace that opinion which maintains that either after Adam there existed on this earth true men who did not take their origin through natural generation from him as from the first parent of all, or that Adam represents a certain number of first parents. Now it is in no way apparent how such an opinion can be reconciled with that which the sources of revealed truth and the documents of the Teaching Authority of the Church propose with regard to original sin, which proceeds from a sin actually committed by an individual Adam and which, through generation, is passed on to all and is in everyone as his own.
Przekład całego fragmentu
Wierni nie mogą przyjąć poglądu, według którego po Adamie istnieli na ziemi prawdziwi ludzie, niepochodzący drogą naturalnego zrodzenia od niego – jako pierwszego rodzica wszystkich ludzi – albo że Adam stanowi jedynie symbol pewnej liczby pierwszych rodziców. Nie sposób bowiem pogodzić takiego poglądu z tym, co źródła prawdy objawionej oraz dokumenty Urzędu Nauczycielskiego Kościoła głoszą na temat grzechu pierworodnego; grzech ten bowiem wywodzi się z winy rzeczywiście popełnionej przez konkretnego człowieka – Adama – i drogą dziedziczenia przechodzi na wszystkich ludzi, stając się w każdym z nich jego własnym grzechem.
Zaplecze redakcyjne
Jak wykorzystać w tekście
starożytnych ludzi180. Biblia nie jest podręcznikiem biologii – przekazuje nam kto stworzył świat i po co, ale niekoniecznie jak dokładnie to zrobił. To, co
Słowa kluczowe
Projektowani v11; rozdział 19; przypis 180; humani-generis; opracowanie