Pracownia poszukiwań
Pius IX, 1870- Dei Filius
Pełny widok tekstowy: wszystkie sekcje są rozwinięte i znajdują się w jednym dokumencie HTML.
Opis bibliograficzny
Sobór Watykański I, Dei Filius. Konstytucja dogmatyczna o wierze katolickiej, promulgowana przez Piusa IX 24 kwietnia 1870 r.; polski tekst w posiadanym wydruku strony Obrona Wiary.
Zakres dostępnej kopii
Polski tekst konstytucji wraz z czterema rozdziałami, kanonami i przypisami, 13 stron PDF. Plik stanowi zapis strony Obrona Wiary z datą publikacji 28 stycznia 2019 r.; data ta nie jest datą dokumentu soborowego. W pliku nie wskazano tłumacza ani kompletnej metryki wydania przekładu.
Streszczenie treści
Dokument przedstawia katolicką naukę o Bogu Stwórcy, Objawieniu, wierze oraz relacji wiary i rozumu. Rozróżnia Boga i świat, podkreślając wolność stworzenia i działanie Opatrzności. Uznaje możliwość pewnego poznania Boga naturalnym rozumem ze stworzeń, a zarazem wskazuje nadprzyrodzony cel Objawienia, przekraczający naturalne możliwości człowieka. Wiara jest odpowiedzią na autorytet objawiającego Boga, udzielaną dzięki łasce i z wolnym udziałem człowieka; nie jest koniecznym wynikiem dowodu. Konstytucja omawia także zewnętrzne motywy wiarygodności, zwłaszcza cuda, proroctwa i świadectwo Kościoła. W rozdziale czwartym odróżnia dwa porządki poznania, wyjaśnia możliwość częściowego rozumienia tajemnic oraz wyklucza rzeczywistą sprzeczność prawd wiary i rozumu. Broni wzajemnej pomocy obu dróg poznania i rozwoju nauk we właściwych im granicach. Końcowe kanony precyzują twierdzenia odrzucone przez sobór. To podstawowe źródło do zagadnień poznania Boga, aktu wiary, wiarygodności i rozwoju rozumienia dogmatów.
Hasła tematyczne
Sobór Watykański I; poznanie Boga; teologia naturalna; Objawienie nadprzyrodzone; akt wiary; łaska i wolność; motywy wiarygodności; cuda i proroctwa; wiara i rozum; dwa porządki poznania; rozwój dogmatów; stworzenie z niczego
Spis treści
Treść wybranego fragmentu
Rozdział II. O Objawieniu
20. Ta sama święta Matka Kościół utrzymuje i naucza, że Boga, początek i cel wszystkich rzeczy, na pewno można poznać z rzeczy stworzonych naturalnym światłem rozumu ludzkiego, albowiem od stworzenia świata niewidzialne Jego przymioty stają się widzialne dla umysłu przez Jego dzieła.
21. Jednakże spodobało się Jego mądrości i dobroci inną, nadprzyrodzoną drogą objawić rodzajowi ludzkiemu siebie i odwieczne postanowienia swej woli, zgodnie ze słowami Apostoła: „Wielokrotnie i na różne sposoby przemawiał niegdyś Bóg do ojców przez proroków, a w tych ostatecznych dniach przemówił do nas przez Syna”.
22. Temu objawieniu Bożemu należy przyznać, że to, co w sprawach Bożych samo przez się nie jest niedostępne dla rozumu ludzkiego, także w obecnym położeniu rodzaju ludzkiego może być poznane przez wszystkich bez trudności, z niezachwianą pewnością i bez domieszki jakiegokolwiek błędu.
23. Nie z tego powodu jednak należy uznawać objawienie Boże za absolutnie konieczne, ale dlatego, że Bóg z nieskończonej swej dobroci skierował człowieka do celu nadprzyrodzonego, czyli do udziału w dobrach Bożych, które zupełnie wykraczają poza zdolność pojmowania ludzkiego umysłu
Fiszki
Brak opublikowanych fiszek.