Pracownia poszukiwań
Henryk Pietras, 2010 — Tożsamość kapłańska w Kościele starożytnym
Pełny widok tekstowy: wszystkie sekcje są rozwinięte i znajdują się w jednym dokumencie HTML.
Opis bibliograficzny
Henryk Pietras SJ, „Tożsamość kapłańska w Kościele starożytnym”, w: Sztuka bycia księdzem, red. Józef Augustyn, Kraków: Wydawnictwo WAM, 2010, s. 59–66. Autor i tytuł potwierdzeni w obu kopiach; pełna metryka tomu pochodzi z przypisu 2 na s. 240 artykułu tegoż autora „Chrzest jako sakrament kapłaństwa — «Kościół Pierworodnych»”. Ten przypis określa tekst jako zmienione wydanie wcześniejszej „Klerykalizacji kapłaństwa…” z 2008 r.
Zakres dostępnej kopii
Dwie kopie tego samego rozdziału: „Pietras, Tożsamość0000.pdf” — 8 stron PDF, druk s. 59–66; „Pietras, klerykalizacja kapłaństwa w kościele starożytnym.pdf” — 9 stron PDF, z tym samym rozdziałem na stronach 1–8 i początkiem innego tekstu na stronie 9. Tytuł w drugim pliku brzmi „Tożsamość kapłańska w Kościele starożytnym”, nie „Klerykalizacja…”. Ostatnia strona należy do Gerarda Siwka CSsR: „Głosiciel słowa Bożego”; nie przypisano jej Pietrasowi ani nie dodano osobnej karty niepełnej publikacji. Właściwej redakcji „Klerykalizacji…” z Sympozjów Kazimierskich VI (2008), s. 111–116, nie potwierdzono w tych dwóch kopiach. Obie kopie zawierają końcowy wniosek i notę o autorze.
Streszczenie treści
Pietras pyta, jak doszło do utrwalenia nazywania biskupów i prezbiterów kapłanami oraz do potocznego utożsamienia kapłaństwa z sacramentum ordinis. Punktem wyjścia są nowotestamentalne odniesienia do kapłaństwa Chrystusa i udziału ochrzczonych w tym kapłaństwie. W kolejnych świadectwach autor śledzi stosunek kapłaństwa wszystkich wiernych do urzędu i porządku posług.
Omawia Tertuliana, Orygenesa i Cypriana z Kartaginy, a następnie Didaskalia oraz Konstytucje Apostolskie. Pokazuje, jak różne teksty odnoszą określenia kapłańskie do wspólnoty, jej zwierzchników oraz praktyk modlitwy i ofiary. Znaczenie ma dla niego nie samo wystąpienie słowa, lecz funkcja, jaką pełni ono w danym świadectwie.
Ostatnia część dotyczy nazywania biskupów i prezbiterów kapłanami oraz dyscyplinarnych możliwości usuwania duchownych z urzędu. W zakończeniu Pietras akcentuje służebny charakter misji i przeciwstawia go temu, co nazywa „ontologizacją” urzędu. Karta referuje stanowisko autora w jego historycznym wywodzie. Nie utożsamia tego rozdziału z wcześniejszą redakcją z 2008 r., mimo że jedna z nazw plików sugeruje właśnie wcześniejszy artykuł.
Hasła tematyczne
patrologia; kapłaństwo powszechne; kapłaństwo ministerialne; tożsamość kapłańska; urząd kościelny; Tertulian; Orygenes; Cyprian; Didaskalia; Konstytucje Apostolskie; prezbiter; biskup; dyscyplina kościelna
Spis treści
Układ opracowany na podstawie nagłówków dostępnego tekstu; nie jest to osobny spis wydawcy.
- Wprowadzenie: pytanie o pojęcie kapłaństwa i sacramentum ordinis — s. 59.
- Kapłan w pierwszych wspólnotach chrześcijańskich — s. 59–61.
- Kapłan w pismach Orygenesa i Cypriana z Kartaginy — od s. 61.
- Kapłaństwo według Konstytucji Apostolskich — od s. 62.
- Kapłani — biskupi i prezbiterzy — od s. 64.
- Końcowy wniosek o służebnym charakterze urzędu oraz nota o autorze — s. 66.
Fiszki
Brak opublikowanych fiszek.